Thoughts from Chennai

14th May 2012

TNMegaTweetUp2012

மே பதிமூன்றாம் தேதி தமிழகத்தின் மெகா ட்வீட் அப் என்ற அறிவிப்பு வந்த நாளில் இருந்து ஆவலோடு எதிர்பார்த்திருந்த நிகழ்ச்சி நேற்று இனிதே நடந்தேறியது! சுமார் மூன்றரை மணிக்குவிழா ஆரம்பித்தது. சொன்ன நேரத்திற்கு முன்பே நிறைய பேர் வந்திருந்தனர். அனைவர் முகத்திலும் மகிழ்ச்சியை அப்பட்டமாகக் காண முடிந்தது. குடும்பம் இல்லாத ஓரு குடும்ப நிகழ்ச்சியாக இருந்தது. நுழை வாயிலில் பெயர், தொலைபேசி எண், மற்றும் நம் ட்விட்டர் ஹென்டிலை பதிவு செய்ய வசதி செய்யப் பட்டிருந்தது. அன்புடன் அனைவரும் வரவேற்கப் பட்டது மிகவும் மகிழ்ச்சியை தந்தது. ஒருத்தரை ஒருத்தர் அநேகமாக நேரே பார்த்திராத சூழ்நிலையிலும் ஒரு நட்பு சூழல் அங்கே நிலவியது.

நல்ல பெரிய காற்றோட்டமான அரங்கம், மேடையில் கணினியுடன் இணைக்கப்பட்ட வெள்ளைத் திரையில் குறும்படம் வெளியிடவும், பவர் பாய்ன்ட் பிரசெண்டேஷன் செய்வதற்கு ஏதுவாக அனைத்தும் செட் அப் செய்யப் பட்டிருந்தது. பலர் அரங்கத்தில் அறிமுகம் செய்துகொண்டு அரட்டையில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தனர். திரு பரிசல் தான் காம்பீர் ஆக திறம்பட செயல் ஆற்றினார். அனைவரையும் வரவேற்றப் பின் கை ஒலிபெருக்கியை நம்மிடம் கொடுத்து சுய அறிமுகப் படலம் நடந்தது. பலரின் ட்விட்டர் ஹென்டிலை சொல்லும்போதே சிரிப்பலை ஆரம்பித்து விட்டது. ஒவ்வொருவரும் அவர்களை அறிமுகம் செய்து கொள்ளும் போது அவர்களின் ட்வீட்டுகளின் பெருமையை பொருத்து கரகோஷமும் கூடவோ குறையவோ இருந்தது. கேலியும் கிண்டலும் இருந்தாலும் எதுவும் மிகைப்படாமல் அளவோடு இருந்தது நம் ட்விட்டர்களின் கண்ணியத்தைப் பறை சாற்றியது. நன்றாக நிகழ்ச்சியைக் கொண்டு சென்ற பெருமை பரிசலைச் சாரும்.

முதலில் திரு செல்வுவின் ட்வீட் புத்தக வெளியீடு நடைபெற்றது. அவர் வெளியிட ravanan181,senthilchp,and amas32 பெற்றுக் கொண்டனர். அவர் புத்தகம் அருமையாக இருந்தது. அவருக்கு வாழ்த்துகள்! பின் balaramanL அவர்களின் குறும்படத்தின் ட்ரைலர் திரையிடப்பட்டது. படம் இன்னும் நிறைவடையவில்லை என்பதால் டீசர் மட்டுமே! அதற்கே நல்ல வரவேற்பு ;-)

அடுத்து aidselva அவர்கள் அவர் சார்ந்திருக்கும் தொண்டு நிறுவனத்தை பற்றிய தகவல்களை நம்முடன் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர்கள் கிராமங்களுக்குச் சென்று பள்ளி மாணவர்களிடம் வகுப்பிற்கேற்ற திறன் உள்ளதா என்று ஆய்வு செய்கின்றனர். பின் பெற்றோர்களுக்கு குழந்தைகளின் நிலையை எடுத்துரைத்து ஆசிரியர்களிடம் ஆவன செய்வதற்கு அறிவுறுத்தப் படுகிரார்கள். அவர் சொன்னதில் இருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவனுக்கு இரண்டாம் வகுப்பு மாணவனின் படிக்கும் திறன் கூட இல்லாமல் இருப்பது தெரிய வந்தது. இதிலிருந்து நம் தமிழ்நாட்டின் கல்வி கற்பிக்கப் படும் நிலை எவ்வளவு மோசமாக உள்ளது என்று புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. மிகவும் அற்புதமாக விளக்கினார். இருவரை வேலைக்கு அமர்த்தும் வாய்ப்பும் இருப்பதாகவும், விரும்புவோர் விண்ணப்பிக்கலாம் என்ற அரிய தகவலையும் தந்துள்ளார்.

அடுத்து RJ crazy gopal அவர்களின் நகைச்சுவை விருந்து நடைபெற்றது. அவர் DR.RajMohanஐ ஒரு நோயாளியின் தந்தையை போல தொலைபேசியில் பேசி கோபப் படுத்தி அதை பதிவு செய்து எங்களுக்கு அதனை ஒலிபரப்பினார். பிறகு surekha and cableshankar "கேட்டால் கிடைக்கும்" என்ற அவர்களின் இயக்கத்தைப் பற்றிக் கூறினார்கள். எப்படி நம்முடைய சகிப்புத் தன்மையினால் கடைக்காரர்களும் மற்றவர்களும் நம்மை ஏமாற்றுகிறார்கள் என்பதை மிகவும் சுவாரசியமாக எடுத்துச் சொன்னார்கள். அவர்கள் சிறு விஷயத்தையும் அலட்சியம் செய்யாமால் போராடி வெற்றிப் பெறுவதைக் குறிக்கோளாக வைத்துக் கொண்டிருகின்றனர். இதை நம்மிடம் பகிர்ந்து கொண்டது நிச்சயம் பலரை அவ்வாறு செய்யத் தூண்ட ஒரு ஆரம்பமாக் இருந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

பிறகு JesuThangadurai stand up comedy செய்து அசத்தினார். மேலும் அவர் மெகா ட்வீட் அப் ஞாபகார்த்தமாக அனைவருக்கும் engrave செய்யப் பட்ட பேனா ஒன்றை பரிசளித்தார். போற்றத் தகுந்த ஒரு செயல். பின் வாழை என்ற இன்னொரு தொண்டு நிறுவனம் அவர்களின் செயல்பாட்டை விளக்க மேடைக்கு வந்தனர். இவர்களின் குறிக்கோள் குடும்பத்தில் முதல் தலைமுறையினராக பட்டப் படிப்பு பெற கிராமத்துப் பிள்ளைகளுக்கு ஆவன செய்ய வேண்டும் என்பதே! Basically they help each child with a mentor. Really commendable job and this organization has been serving the people for the past five to six years. They do need volunteers. So to know more about it you can visit their website vazhai.org - பிறகு M.G.Ravikumar அவர்கள் அட்டகாசமாக மிமிக்கிரி செய்தார். அவருடன் RJ crazy gopalம் இணைந்து ஒரு இரட்டையர் ஷோ நடத்திவிட்டார்கள். அவர்கள் திறனை பார்த்து வியந்து திரு ராவணன் அங்கேயே ஐநூறு ரூபாயை பரிசாக அளித்து அவர்களை மகிழ்வித்தார்!

IKaruppiah அவர்கள் நகைச்சுவையோடு ஒரு கவிதையை அரங்கேற்றினார். அவருக்கும் நன்றி. அதற்கு பின் rsGiri அவர்கள் இன்னிசை பாடல் கச்சேரி செய்து தன் பங்கிற்கு கூடத்தை உற்சாகப் படுத்தினார். அவருக்குப் பின் pattasu அவர்களும் ஒரு மலையாளப் பாடலைப் பாடினார். முக்கியமாக பரிசலுக்கு நேற்று பிறந்த நாள். அந்தக் கொண்டாட்டத்தை எப்படி விடுவது? கேக் வெட்டி அனைவருக்கும் பகிர்ந்தளிக்கப் பட்டது. பிறகு ஒரு சிறிய ப்ரேக். அனைவரும் சிற்றுண்டி குளிர் பானம் பெற்றுக் கொண்டு மற்றவர்களுடன் அறிமுகப் படுத்திப் பேசிக் கொள்ள அந்த நேரம் செலவிடப் பட்டது.

பெண் ட்வீட்டர்கள் மொத்தம் ஐந்து பேர் தான் வந்தனர் என்று நினைக்கிறேன். மொத்தம் நூற்றியைம்பது ட்வீட்டர்கள் நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருப்பார்கள். ப்ரேக்குக்குப் பிறகு நமக்குப் பிடித்த ட்வீட்கள் பற்றியும் நாம் பகிர்ந்து கொள்ள கருத்துக்கள் ஏதேனும் இருந்தால் அதைச் சொல்லவும் கை ஒலிபெருக்கி ட்வீட்டர்களுக்குக் கொடுக்கப் பட்டது. அனைவரும் அதை நன்கு பயன் படுத்திக் கொண்டனர்.

திரு கரையான் அவர்கள் புதிதாக ட்விட்டருக்கு வருபவர்களுக்கு உதவியாக ஒரு கையேடு தயாரித்து அனைவருக்கும் வழங்கினார். மிகவும் தேவையான மற்றும் சிறப்பான செயல்! அவருக்கும் வாழ்த்துக்களும் நன்றிகளும். சென்னையில் இருப்பவர்கள் இன்னும் நிறைய பேர்கள் கலந்து கொண்டு இருக்கலாம்.

வெளியூரில் இருந்து வந்த ட்வீடர்களின் ஆர்வத்தைப் பார்க்கும் போது சென்னையில் நடக்கும் இந்த நிகழ்ச்சிக்கு சென்னையில் இருப்பவர்கள் இன்னும் நிறைய பேர் வந்திருக்கலாம். அடுத்த முறை கோவை என்று சொல்லப் படுகிறது. இன்னும் சிறப்பாக அப்பொழுது செய்து விடலாம். ஆனந்த விகடனில் இருந்தும் Z TV யில் இருந்தும் நிகழ்ச்சியை கவர் செய்தது ஒரு நல்ல வரவேற்ப்பை மக்களிடையே ஏற்படுத்தும்.

நிகழ்ச்சி மிகவும் சிறப்பாக ஏற்பாடு செய்யப் பட்டிருந்தது. இரவு உணவுக்குப் பின் விழா இனிதே நிறைவடைந்தது. யாரெல்லாம் இதற்கு உழைத்தார்கள் என்ற சரியான பெயர் பட்டியல் என்னிடம் இல்லாததால் நான் யார் பெயரையும் மென்ஷன் செய்யவில்லை. ஆனால் ஒருங்கிணைப்பார்கள் அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்களும் நன்றிகளும் :-)

இந்த சிறிய ஆரம்பம் (TNMegaTweetUp'12)நாளை பெரும் ஆல விரிக்ஷ்மாக வளரும் என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை. ட்விட்டர் என்ற சமூக வலை தளம் கருத்துப் பரிமாற்றத்துக்கும், நட்பை வளர்ப்பதற்கும், சகிப்புத் தன்மையை மேம்படுத்துவதற்கும், எழுத்துத் திறனை வளர்ப்பதற்கும், இன்ன பிற நல்ல பயன்களுக்கு உதவும் மேடையாக அமைய வேண்டும் என்பதே வந்திருந்தோர் அனைவரின் விருப்பமும் :-)

8th May 2012

RTI (Return To India)

My marriage took place in June of 1984. My husband was a student at the University of Texas at Arlington doing his Masters in mechanical engineering. As it was easier for the spouse to join the husband when he was still in a student visa he came to India to get married in his last semester. Ours was an arranged marriage. Already a week of his vacation had elapsed when their family came to see me . We met and spoke for an hour. We spoke about just the important issues. The one thing that we both strongly agreed on was, our wish to return to India after living there for some years. We decided to get married on May 22nd and got married on June1st! I don't know if marriages do happen like this any more :-)

We lived in a studio apartment with a very meagre income. It was very difficult for my husband to get an opening in Texas and so we decided to move to San Jose, California, in search of better opportunities. We travelled in a very old car for two days non-stop and reached San Jose with just $400 in our pocket. A distant relative had agreed to put us up and we stayed with them. My husband landed a job when our savings on hand was down to $20. We stayed with them for one more month, waited for his first pay check, to pay the advance for a rented apartment and then moved out. We are ever so grateful to that relative for the timely help they provided us. When we lived with them, their friends became our friends too. They were all older to us by at least fifteen years. So we could see how their kids were behaving. More over I started teaching those kids spoken Tamil and also to read and write. So I got to move with them closely. One thing I observed was that they were all coconuts, brown on the outside and white on the inside! They may look like Indians but certainly behaved like Americans. Our resolve to go back to India only deepened after seeing those kids. We knew that if we decided to stay in the US we had to change our line of thinking . The children born there will not.

I was a lecturer in a college for a year before I got married. In the US I was on a dependent visa and hence could not work. I could not pursue higher studies immediately as the non-resident fees was quite high. So I was able to go back to school only after both my kids were born. My husband and myself graduated from the same university with the same degree (MBA) and on the same convocation was a very happy coincidence :-)

USA teaches us a lot of things. It makes one independent. It is definitely a land of opportunities and once you land a job it is heaven, and of course only until you lose it. My college days in the US were one of my best. The curriculum and the method of instruction were so much different from that of India. It gave importance to practical knowledge and team work.

Some have quite a few relatives in the town they live in or in the neighbouring city. In that case they do not miss India. For some even if they do not have any relatives, the comforts that the country offers is more than enough to compensate their home sickness.The greatest plus point about living in the US is the abundance of freedom one gets while living there. No one interferes in the day today life. No parental control/advice! Pollution free atmosphere, importance given to cleanliness, respect given to knowledge at the work place, corruption free lifestyle, idyllic locations, the ability to own a nice car and a house within a short time of moving to that country - a combination of all these wonderful things makes one wonder about the logic behind moving back to India!

In most families both husband and wife go to work. Hence their kids are left in day care. The children soak in the atmosphere in which they grow. They are comfortable with the American food and their methods of disciplining. They eat a little of the Indian food and listen to a little of their mother tongue at home. The parents are also influenced by the culture they live in due to their proximity to their colleagues at work and soon adopt their methods of raising kids. This is because conforming to an existing pattern is easier to follow and allows you to become part of the mainstream. After all being a Roman in Rome makes it much easier!

Every thing is hunky dory as long as you are healthy! Once you fall really sick all hell breaks lose. For being such an advanced nation and everything, their method of dealing with the sick is not so great. Yes, they do follow a system here as well. First of all to get an appointment with the doctor it takes a week and then he will ask you to do all the required and not so required tests as every thing there is ruled by the fear of lawsuits. Then patiently wait for your test results. If they find something a little alarming, they go into extraordinary detail to fill you in about the worst case scenario of that disease. Then they would tell you about how it can be fixed, give you a prescription, again narrating the full side effects of the drugs that you would be taking. Yes, you will miss your home then :-)

In India doctors with their vast experience, diagnose the disease with the symptoms and medicate you to bring the problem under control. Simultaneously they order a battery of the required tests to be done on you. Ninety percent of the doctors here say encouraging words to the patient and make you feel better just by their demeanour!

Even a cup of coffee or just hot water would not make by itself and requires your effort. That is when one misses the family very dearly. But friends are a real substitute for family in a foreign land. But again it all depends on one's luck to get good friends.

I had taken full time employment before I had my kids and again worked full time when either my parents or in-laws were with us. But other times I have worked only part-time since I did not want to leave the kids with a baby sitter or in a day care. That was of course my personal decision. I worked as a lecturer in an evening college and taught classes in week ends as well. My children did no know to speak in English until they started pre-school. We only spoke Tamil at home. When they started going to school both had difficulty adjusting due to the language problem. But both picked up English within a week. To prevent the children from being stamped as different most parents send American food only as lunches to school. Macaroni and cheese, sandwiches and burgers are the most favoured type of foods by the Indian kids who grow there. So our food like idli, thosai and tomato rice become alien to them, as a result of which they do not relish them even after they grow up.

Some times Indian kids get to have Indian kids as their friends in school. But this is not common. Most of the time Indian kids tend to make friends with American kids. When they go on a play date to their houses they observe the behaviour of the family there and consider it as de facto family behaviour. The customs and behavioural pattern in Indian households are certainly different. For example we do not wear shoes inside the house, light a lamp in a Puja room and follow certain other rituals. All this seems unnecessary or unacceptable to them. The kids born to Indian parents ask a lot of questions. If we do not give them satisfactory answers they begin to think that we are not conforming to their standards. Then during the teenage years they have huge arguments with the parents regarding dating. You may ask if parents in India do not face such problems. No, parents here do not face problems created by cultural differences, of course they do face problems which arise due to generation gap which has to be faced by them in any country.

My husband worked in various good organizations in the US. But there was this glass ceiling which prevented my husband to go higher than a certain level. There was always a subtle racial discrimination at work. May be it has changed now. Though he was very good at what he did his inability to climb the ladder was causing him mental agony. He also lost his job in a reorganisation at his work place. The fact that he lost his job though he was a high performer, came as big shock to us. We had bought a big house with a big mortgage payment. We had two cars and two car payments as well. For nearly five months he was without a job. That was when we seriously thought about going back to India. It was 1993. At that time there were not many openings in his field of work for him in India. So we decided to move to Singapore. As luck would have it he got a very good job offer in Sun Soft, Singapore. But as if to test our resolve about leaving the US, he also got another offer from a very good company in Mountain View in the Bay Area. But we decided to take up the Sun Soft offer and move to Singapore. The main reason behind that decision was our children's ages. Our daughter was six and son four. If we waited for another opportunity to move out of the US, the children would have grown that much older and established their roots that much stronger. It would have been harder for us to uproot them.

But our decision was not welcomed with cheer in our friends' circle. Anyone would give their right hand to move to the US and you guys are going back was their snide comment. A few even said that it was foolish of us to do what we were doing and made of list of the negatives in going back to India.

After my husband left for Singapore I stayed back in the US for nearly five months for my children's and my school year to end. We had also put up our house on the market for sale but we could not sell because of the economic down turn in the US then. We decided to rent the house and were able to sell it only after two years.

On the day when we were leaving the country, my friend had arrived to give us a ride to the airport and I was about to lock the house. My daughter relinquishing my hold on her ran to kitchen and hugging the oven started crying loudly,"This is my home, my country. Don't take me away from here." Even at that age the bonding to that land was so much. Just imagine how hard it would have been for us to make the move if we had decided to do it after a few more years.

We lived in Singapore for three years and then moved to India. Our stay in Singapore also has quite a lot of stuff to be retold but in another post and for another day :-) One of the main reasons which hastened our move to India from Singapore was our daughter's bold decision to move to India on her own, as she was unhappy with the discrimination showed to Indians by the Chinese. At the age of eight she decided to live with her grandparents and go to school in Chennai.

I stayed with the kids in Chennai and my husband in Mumbai for about three years, only after which he was able to find a good job for himself in Chennai. Our children adjusted very well in India. Every day, after returning from school my son will go out to play in the streets only to be back after it was dark. That joy alone was enough for us to validate our decision about moving to India. Our in-laws stayed with us. In the US Indian kids attended Bala VIhar or Bala Vikas on Sundays and what they absorbed there was only a mere introduction to the Indian culture. But in India no effort on our part is required to imbibe the cultural values to the kids. It just grows on them. Normally in the US we buy so many toys and other stuff that the children ask for. But in India even losing a cricket ball is made a big deal and children learn responsibility, ownership and the quality of sharing at a very early age. They also realise how fortunate they are by looking around and seeing the less fortunate kids here. These thing cannot be taught in a class but only be learnt through observation. Festivals like Deepavali, Pongal, Vinayaka Chathurthi and Navarathiri are still celebrated with pomp and religious fervour in India. It is also a time to rejoice. In the US it is just another day. If any of these festivals falls on a week day friends get together on the week end and have a grand meal. The significance of the festival is totally lost there.

My children now live in the US. I do not know if they will come back to settle down in India. There are many reasons to come back as there are many reasons to stay in the US itself. It all depends on our priorities. Surely we can say that we have brought up our kids well in the Indian soil. They are close to their aunts, uncles and especially the cousins. Soon after we came back to India, many of our friends who were visiting here for their vacation would ask us,"Tell us, honestly are you guys happy here? With all these mosquitoes, horrible roads, water clogged roads during monsoons, how can you really be happy here?" Yes, whatever they said was true about India. When we came back it was so difficult to get a telephone connection, a ration card and a cooking gas connection. Another hardship that we faced was trying to get admission in a good school. You cannot expect America in India. Only if you are mentally prepared to accept life here as it is can you make your return here a success. Our country lacks nothing now. Everything is available in the retail market. When we returned to India in the mid nineties even Kellogg's corn flakes was not available and my husband would buy them for our kids and bring them back when ever he travelled to US officially :-)

When children come from there for their vacation it is like visiting a foreign land for them. There is no attachment to this country. Sometimes a lot of enticing gifts and other forms of bribery by the parents only make them come to India and tolerate their stay here. Once they become much older, that is in their late twenties or thirties they see no reason to come to India at all. They get married to somebody living in the US and the first generation parents are only too elated to get a son-in-law or a daughter-in-law of Indian origin. Even otherwise they learn to accept a person from another race into their family. Once the older generation are mentally prepared for such a life then they are happy in that lifestyle, no issues.

After going there we begin to appreciate the work culture that prevails there, the wonderful opportunities, the generous nature and the welcoming attitude of the Americans. We will then wonder why those things are lacking in our country. All I can say is that those who have lived there and returned can try and share that experience with our brethren here. That is a start!

2nd May 2012

R2I (Return to India) இந்தியா திரும்பலாமா?

என்னுடைய திருமணம் எண்பத்தி நான்காம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் நடந்தது. என் கணவர் அப்பொழுது அமெரிக்காவில் டெக்ஸாஸ் மாநிலத்தில் ஆர்லிங்க்டனில் உள்ள கல்லூரியில் பொறியியல் முதுகலை பட்டப் படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தார். மாணவ விசாவில் வந்து திருமணம் செய்து கொண்டால் மனைவியை உடன் அழைத்துச் செல்வது எளிது என்பதினால் ஒரு ஆறு மாதப் படிப்பு இன்னும் இருக்கையில் சென்னை வந்து திருமணம் செய்ய முடிவு செய்தார். எங்களுடையது பெரியவர்கள் பார்த்து நிச்சயித்தத் திருமணம். அவர் வந்த முதல் வாரத்தில் பார்த்த எதுவும் அவர்களுக்குத் தகையவில்லை. இன்னும் ஊருக்குக் கிளம்ப இரண்டு வாரங்கள் மட்டுமே இருக்கும் தருவாயில் என்னை பெண் பார்க்க வந்தனர். நாங்கள் ஒரு மணி நேரம் தனிமையில் பேசினோம். எனக்கு எதெது முக்கியம் என்று அவரிடம் சொன்னேன். அறவே பிடிக்காத விஷயங்களை சொன்னேன். முக்கியமாக எனக்கும் அவருக்கும் ஒத்துப் போன கருத்து அமெரிக்காவில் இருந்து சில வருடங்களில் இந்தியா திரும்ப வேண்டும் என்பதே. மே இருபத்தியிரண்டாம் தேதி முடிவு செய்து ஜூன் ஒன்றாம் தேதி எங்கள் திருமணம் நடைபெற்றது! ;-) இப்பொழுது எல்லாம் இது மாதிரி சாத்தியமா என்று தெரியாது.

ஒரே அறை கொண்ட குடியிருப்பு. மிக மிக சொல்ப தொகையில் குடும்பம் நடத்தினோம். டெக்சாசில் எவ்வளவு முயன்றும் வேலை கிடைக்காததால் கலிபோர்னியா மாகாணத்தில் உள்ள சேன் ஹோசே என்ற நகரத்துக்குச் செல்ல தீர்மானித்தோம். கையில் வெறும் நானூறு டாலர்களுடன் மிகப் பழைய காரில் இரண்டு நாள் இடைவிடாது பயணித்து சேன் ஹோசே அடைந்தோம். தூரத்து உறவினர் வீட்டில் தங்கி அவர் வேலை தேட ஆரம்பித்தார். கையிருப்பு இருபது டாலர்கள் இருக்கும்போது அவருக்கு வேலை கிடைத்தது. மேலும் ஒரு மாதம் அவர்கள் வீட்டிலேயே தங்கி, முதல் மாதச் சம்பளம் வந்தவுடன் வாடகை வீட்டிற்கு முன்பணம் கொடுத்துக் குடியேறினோம். எங்களுக்கு உதவிய அந்த உறவினரை எக்காலத்திலும் மறக்க முடியாது. அவர்கள் வீட்டில் இருந்த போது அவர்களின் நண்பர்கள் எங்களுக்கும் நண்பர்கள் ஆனார்கள். அனால் வயதில் எங்களை விட பதினைந்து வயது போல மூத்தவர்கள். அவர்களின் பிள்ளைகள் அங்கேயே வளர்ந்ததால் அவர்களின் பழகும் முறையும் அவர்களின் எண்ணப் போக்கும் எங்களால் நன்குணர முடிந்தது. மேலும் அந்தக் குழந்தைகளுக்கு தமிழில் எழுதப் படிக்க மற்றும் பேச நான் கற்றுக் கொடுத்ததால் அவர்களிடம் நெருங்கிப் பழகும் அனுபவமும் எனக்குக் கிடைத்தது. தேங்காய் வெளியே ப்ரௌன் நிறம், உள்ளே வெள்ளை. இந்தக் குழந்தைகளும் அவ்வாறே. தோலின் நிறம் இந்திய நிறம், எண்ணங்கள் அனைத்தும் வெள்ளையர்கள் போலே. அப்பொழுதே மனதில் ஒரு தீர்மானம் வந்தது, அங்கேயே தங்கிவிட வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தால் நாங்கள் மாற வேண்டும். அங்கு பிறந்து வளரும் குழந்தைகள் மாறாது.

என் திருமணத்திற்கு முன்பு ஒரு கல்லூரியில் சிறிது காலம் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றியுள்ளேன்.அமெரிக்காவில் என் கணவரை சார்ந்த விசாவில் இருந்ததால் என்னால் உடனே பணி புரிய முடியவில்லை. மேலே படிக்கலாம் என்றால் கல்லூரிக் கட்டணம் அதிகமாக இருந்தது. ஒரு வருடம் அந்த ஊரில் குடி இருந்த பிறகு கட்டணம் குறையும். இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்த பிறகு தான் என்னால் மேல் படிப்புப் படிக்க முடிந்தது. அதில் ஒரு சந்தோஷ நிகழ்வு என்னவென்றால் நானும் என் கணவரும் ஒரே பட்டமளிப்பு விழாவில் வணிக மேலாண்மையில் பட்டம் பெற்றோம்.

அமெரிக்கா நிச்சயமாக நம்மை சொந்தக் காலில் நிற்கக் கற்றுக் கொடுக்கிறது. நல்ல வேலை கிடைத்த பிறகு அது ஒரு சொர்க்க பூமி தான், திரும்ப வேலை போகாத வரையில்! நான் அங்குக் கல்லூரியில் படித்த நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. பாடத் திட்டமும் பயில்விக்கும் முறையும் இந்திய முறையில் இருந்து மாறுபட்டது. நாம் என்ன பயில்கிறோம் என்று புரிந்தது. ஒரு குழுவின் அங்கத்தினராக இருந்து எப்படி பங்களிப்பது, நடைமுறைக்குத் தேவையான பயிற்சி ஆகியவற்றை இந்த படிப்பு கற்பித்தது.

பலருக்கு நிறைய நெருங்கிய உறவினர்கள் அவர்கள் வசிக்கும் ஊரிலோ அல்லது அருகிலுள்ள உள்ள ஊரிலோ இருந்தால் அவ்வளவாக தாய் மண்ணை விட்டு நெடுந்தூரம் வந்துவிட்டதை நினைத்து வருத்தம் கொள்ள மாட்டார்கள். சிலருக்கு உறவினர்கள் யாரும் இல்லாவிட்டாலும் அமெரிக்காவில் கிடைக்கும் சௌகர்யங்கள் அதை ஈடு செய்து விடும். எல்லாவற்றையும் விட ஒரு மிகப் பெரிய அனுகூலம் அங்குக் கிடைக்கும் அளவற்ற சுதந்திரம். யாரும் யாருடைய விஷயத்திலும் தலையிடுவதில்லை. பெற்றோர், நெருங்கிய உறவினர்களின் தலியீடு இல்லை. மாசு இல்லாத சூழல். சுத்தம் மற்றும் சுகாதாரத்துக்குக் கொடுக்கப் படும் முக்கியத்துவம், அறிவுக்கு முக்கியத்துவம் தரும் அலுவலகச் சூழல், லஞ்சமும் ஊழலும் இல்லாத தினப்படி வாழ்வு, இயற்கை அழகுக் கொஞ்சும் ஊர்கள், சிறிது பணம் சேர்ந்தவுடனே வாகனமும் வீடும் வாங்க முடிகின்ற வாய்ப்பு, இவை அனைத்தும், அங்கு சென்ற பின் ஒருவரை திரும்ப இந்தியா வந்து வாழ வேண்டுமா என்று நினைக்க வைக்கிறது.

முக்கால்வாசி குடும்பங்களில் கணவனும் மனைவியும் வேலைக்குச் செல்வதால் குழந்தை பருவம் முதலே பிள்ளைகள் குழந்தைகள் காப்பகத்தில் வளர்கின்றன. அதனால் அமெரிக்க உணவு மற்றும் அவர்களின் வளர்ப்பு முறையை பின் பற்றி விடுகிறது. வீட்டுக்கு வந்தால் இந்திய வகை உணவு மற்றும் அவர்களின் தாய் மொழி சிறிது காதில் விழுகிறது. பெற்றோர்களும் அவர்களின் கூட வேலை செய்யும் சக அமெரிக்கர்களின் தாக்கத்தினால் அவர்களின் வளர்ப்பு முறையையே பின்பற்றத் துவங்குகின்றனர். Be a Roman in Rome என்பது போல அந்த ஊர் பழக்க வழக்கங்கள் அத்துபடியாகி அவையே அங்கு வாழும் நம்மவர் பண்பாடாக மாறிவிடுகிறது. அங்கு அனைத்தும் ஒரு ஒழுங்கு/அமைப்பு முறையை கொண்டுள்ளதால் வாழ்க்கை மிக எளிதாக உள்ளது.

ஆனால் உடல் நலம் கெட்டுவிடக் கூடாது. விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் முதல் இடம் பெற்ற நாடு. சந்தேகமே இல்லை. ஆனால் அவர்கள் ஒழுங்கு/அமைப்பை எங்கும் கடைபிடிப்பதால் வியாதி கண்டறியும் முறையும் விஸ்த்தாரமானது. மருத்துவரை சந்திக்க நேரம் கிடைக்கவே ஒரு வாரம் ஆகும். பிறகு அவர்கள் சொல்லும் பரிசோதனைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். பொறுமையாக முடிவுகள் வரக் காத்திருக்க வேண்டும். பின் ஏதும் கோளாறு இருந்தால் அதன் மோசமான தாக்கங்களை மருத்துவர் முதலில் நம்மிடம் சொல்லிக் கூடியவரை நம்மை நன்றாக பயமுறுத்திப் பின் தாக்கம் கம்மியாக இருப்பின் எப்படி உடல் நலம் சீரடையும் என்றும் சொல்லுவார். அதன்பின் கொடுக்கப் போகும் மருந்தின் பக்க விளைவுகள் அனைத்தையும் சொல்லி நம்மை ஒரு வழிப் பண்ணி பின் மருந்துகளை பரிந்துரைப்பார்.

அப்பொழுது தான் நம் நாட்டின் அருமை நமக்குத் தெரியும். இங்கு மருத்துவர்கள் நோயின் அறிகுறிகளைப் பார்த்தவுடன் அது என்ன வியாதி என்று கண்டுப் பிடித்து மருந்துகளை கொடுத்து உடனே கட்டுக்குக் கொண்டு வருவர். அதே சமயம் மற்ற பரிசோதனைகளையும் மேற்கொள்ளச் செய்வர். தொண்ணூறு சதவிகித மருத்துவர்கள் இங்கே நோயாளிகளுக்கு நல்ல வார்த்தைச் சொல்லி உடல் நலம் சரியாகிவிடும் என்று நம்பிக்கை ஊட்டி அனுப்புவர்.

அங்கே முடியாமல் இருக்கும் போது ஒரு சுடு தண்ணீரோ காபியோ நாமே தான் போட்டுக் கொள்ள வேண்டும். உற்றார் உறவினரின் பெருமை அப்பொழுது தான் உரைக்கும். ஆனால் நண்பர்கள் உதவி அங்கு அதிகம். குடும்பத்தினர் இல்லாத குறையை அவர்கள் தான் தீர்த்து வைப்பார்கள். ஆனால் அப்படிப்பட்ட நண்பர்கள் அமைவதும் நம் அதிர்ஷ்டத்தைப் பொறுத்தே!

நான் குழந்தைகள் பிறப்பதற்கு முன் முழு நேர வேலைக்குச் சென்றுள்ளேன், மற்றும் தாயாரோ மாமியாரோ எங்களுடன் தங்கிய போது முழு நேர வேலை மேற்கொண்டுள்ளேன். அவர்கள் இல்லாத போது பகுதி நேர வேலைக்குத் தான் போயிருக்கிறேன். அது என் சொந்த விருப்பம். குழந்தைகளை குழந்தைகள் காப்பகத்தில் விட எனக்கு விருப்பமில்லை. அதனால் நான் மாலை நேரக் கல்லூரியில் வேலைப் பார்த்தேன். சனி ஞாயிறுகளிலும் வேலைக்குச் செல்வேன். என் குழந்தைகள் பள்ளிச் செல்லும் வரை ஆங்கிலம் தெரியாமல் தான் வளர்ந்தார்கள். வீட்டில் பேசும் மொழி தமிழ் மட்டுமே. பள்ளி சேர்ந்தவுடன் ஆங்கிலம் தெரியாமல் சிறிது சிரமப் பட்டார்கள். ஆனால் ஒரு வாரத்தில் ஆங்கிலம் புரிந்து பேச ஆரம்பித்து விட்டனர். பள்ளியில் குழந்தைகள் மற்ற குழந்தைகளிடம் இருந்த மாறுபடாமல் இருக்க பெற்றோர்கள் அவர்கள் உண்ணும மதிய உணவையே டப்பாவில் அடைத்து அனுப்புவர்.ஆதலால் இட்லி தோசை போன்ற உணவுகளை குழந்தைகள் பழகாததால் பிற்காலத்திலேயும் அவைகளை விரும்பி உண்வதில்லை. மேகரோனியும் பாலாடைக் கட்டியும், ரொட்டி வெண்ணெய், பர்கர் போன்றவை தான் மதிய உணவாகக்க் கொடுத்தனுப்பப் படும்.

ஒரு சில சமயங்களில் இந்தியக் குழந்தைகள் நம் குழந்தைகளுக்கு நண்பர்களாக அமையும் வாய்ப்பு உள்ளது. ஆனால் பெரும்பாலும் பள்ளித் தோழர்கள் அமெரிக்கக் குழந்தைகளாகத் தான் அமையும். ப்ளே டேட் என்று சொல்லப் படும் விளையாடுவதற்காக இன்னொரு நண்பர் வீட்டுக்குக் குழந்தையை அனுப்பும் போதும் அவர்களின் வீட்டுப் பழக்கங்கள் நம் குழந்தைகளுக்கு பரிச்சியமாகி அது தான் சராசரி வாழ்க்கை நிலை என்று நினைத்துக் கொள்கின்றனர். நம் வீட்டிலோ வேறு சட்ட திட்டங்கள். உதாரணத்திற்கு வீட்டிற்குள் செருப்பு அணிவதில்லை, சுவாமிக்கு விளக்கேற்றி தினம் வழிபடுவோம், சில சம்பிரதாயங்களை கடைபிடிப்போம். இவை அனைத்தும் அங்கு வளரும் நம் குழந்தைகளுக்கு ஏற்புடையதாய் இருப்பதில்லை. ஏன் ஏன் என்று நிறைய கேள்வி கேட்பார்கள், அவர்களை திருப்தி படுத்தும் வகையில் பதில் சொல்லத் தெரிந்தால் நன்று. இல்லையென்றால் நாம் பத்தாம் பசலிகள் என்ற எண்ணம் அவர்கள் மனதில் வேர் விட ஆரம்பித்துவிடும். பின் பதின் பருவத்தில் நாம் சொல்வதற்கெல்லாம் எதிர் வாதம் செய்வது மிக சகஜமாகிவிடும், முக்கியமாக டேட்டிங் விஷயத்தில் அவர்களுக்கும் பெற்றோர்களுக்கும் பெரும் விவாதம் நடைபெறும். இங்கு இந்த பிரச்சினைகள் இல்லையா என்று கேட்கலாம். கலாச்சார மாறுதலால் வரும் பிரச்சினைகள் இங்கு இல்லை. எங்கும் உள்ள தலைமுறை இடைவெளியினால் வரும் பிரச்சனைகளை நாம் எங்கிருந்தாலும் சந்திக்கத் தான் வேண்டும்.

என் கணவர் பல நல்ல நிறுவனங்களில் வேலை பார்த்தார். ஆனால் அந்த காலக் கட்டத்தில ஒரு நிலைக்கு மேல் வெளிநாட்டவருக்குப் பதவி உயர்வு கிடைப்பது அரிதாக இருந்தது. இப்பொழுது நிலைமை சிறிது மாறியிருக்கலாம். திறமையான அவருக்கு அது ரொம்ப மன உளைச்ச்சலை தந்தது. கடைசியில் அவர் வேலை செய்த நிறுவனத்தில் வேலையில் மறுசீரமைப்பு நடைபெற்றதில் அவர் வேலை இழந்தார். இவர் மிகச் சிறந்த நிர்வாகியாக இருந்தும் இவரை வேலையில் இருந்து எடுத்தது எங்களுக்கு ஒரு பெரிய அதிர்ச்சி தான். நாலு படுக்கை அறைகள் கொண்ட பெரிய வீடு, இரண்டு கார்கள் என்று சௌகர்யமான வாழ்க்கை. அனால் எல்லாம் முழுச் சொந்தம் கிடையாது. மாதா மாதம் வீட்டுக்கும் வாகனங்களுக்கும் வாங்கிய வங்கிக கடனைத் தவறாமல் கட்ட வேண்டும். கிட்டத்தட்ட ஐந்து மாதங்கள் வேறு வேலை வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை. அப்பொழுது மிகவும் தீவிரமாக இந்தியா திரும்பிப் போவதைப் பற்றி நாங்கள் யோசித்தோம் . அது தொண்ணூற்றி மூன்றாம் வருடம். அந்த காலக் கட்டத்தில் இந்தியாவில் அவருடைய துறையில் வேலை வாய்ப்புகள் அதிகம் இல்லை. அதனால் சிங்கப்பூர் போவதென்று தீர்மானித்தோம். சன் சாப்ட் என்ற நிறுவனத்தில் நல்ல வேலை கிடைத்தது. அதே சமயத்தில் பே ஏரியாவிலேயே மிக நல்ல நிறுவனத்தில் அதிக சம்பளத்துடம் ஒரு வாய்ப்பும் சேர்ந்தே வந்தது. ஆனால் நாங்கள் தீர்மானமாக சிங்கப்பூர் வாய்ப்பை எடுத்துக் கொள்ள முடிவு செய்தோம். அதற்கு முக்கிய காரணம் எங்கள் குழந்தைகளின் வயது. பெண்ணுக்கு ஆறு, பிள்ளைக்கு நாலு. வேறு ஒரு வாய்ப்பு வரும் போது கிளம்பலாம் என்று முடிவு செய்தால் அவர்கள் இன்னும் வளர்ந்து விடுவார்கள். அங்கு வேரூன்றிவிடுவார்கள். பெயர்த்தெடுத்து வருவது கடினம்.

ஆனால் எங்கள் முடிவு எங்கள் நண்பர்கள் வட்டாரத்தில் மிகுந்த சலசலப்பை ஏற்படுத்தியது. இந்த ஊருக்கு வருவதற்கு எல்லோரும் தங்கள் வலது கையை கூட கொடுப்பார்கள், உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா திரும்பிச் செல்வதற்கு என்று தான் பலர் கேட்டனர். இந்தியாவின் குறைகளை பட்டியலிட்டனர். திரும்பிச் செல்வது முட்டாள் தனம் என்று முகத்துக்கு நேராகச் சொன்னார்கள்.

அவர் சிங்கப்பூர் சென்ற பிறகு குழந்தைகளுடன் தனியாக நாலைந்து மாதங்கள் அங்கு இருந்தேன் ஏனென்றால் என் கல்லூரி வேலையும் என் குழந்தைகளின் பள்ளியாண்டும் முடிய வேண்டி இருந்தது. வீட்டை விற்க முயற்சி செய்து முடியாமல் போய் வாடகைக்கு விட்டு விட்டு தான் கிளம்பினோம். வீடு விற்பனைச் சந்தை ரொம்ப கீழிறங்கி இருந்தது. இரண்டு வருடங்கள் கழித்து தான் விற்க முடிந்தது.

விமான நிலையத்திற்குக் கிளம்பும் தருணம், எங்கள் நண்பர் வண்டியுடன் வந்துவிட்டார், என் மகனையும் மகளையும் அழைத்துக் கொண்டு வீட்டை பூட்டச் செல்லும் போது என் மகள் ஓடிப்போய் அடுப்பு இருக்கும் இடத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, இது என் வீடு , என் நாடு, என்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்லாதே என்று உரக்க அழ ஆரம்பித்து விட்டாள். அந்த வயதிலேயே அந்த மண்ணோடு அவ்வளவு இணைப்பு! இன்னும் சிறிது காலம் இருந்திருந்தால் அழைத்து வருவது இன்னும் கடினமாகியிருக்கும்.

சிங்கப்பூரில் மூன்று வருடம் இருந்து பின் இந்தியா வந்து சேர்ந்தோம். அதை ஒரு தனிப் பதிவாய் போடும் அளவு அதிலும் கதை உள்ளது :-) சிங்கப்பூரில் இருந்து விரைவில் வேலைத் தேடி இந்தியா வரப் பெரும் உந்துதல் என் மகள் தான். ஏனென்றால் அங்கு இருக்கும் இந்தியர்களை வேறுபடுத்தி பார்க்கும் மற்ற இனத்தவரின் பார்வை அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. எட்டு வயதில் சென்னையில் ஒரு பள்ளியில் சேர்ந்து தாத்தா பாட்டியுடன் தங்கி படிப்பது என்ற முடிவை அவளாக எடுத்து விட்டாள்.

நானும் குழந்தைகளும் சென்னையிலும், என் கணவர் மும்பையிலும் என்று மூன்று வருடங்கள் வாழ்ந்தோம். அதன் பின் தான் அவருக்குச் சென்னையில் வேலைக் கிடைத்தது. சென்னையில் குழந்தைகள் மிக நன்றாக இந்த சூழ்நிலைக்கு ஏற்பஅனுசரித்து வாழப் பழகிக் கொண்டார்கள். பள்ளி விட்டு வீட்டுக்கு வந்ததும் தெருவுக்கு விளையாடச் சென்றால் என் மகன் விளக்கு வைத்த பின் தான் திரும்பி வருவான். அந்த ஒரு மகிழ்ச்சியே போதும் நாங்கள் இந்தியா திரும்பி வந்ததற்கு. என் மாமியார் மாமனார் எங்களுடன் தான் இருந்தார்கள். அமெரிக்காவில் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் பால விஹார் அல்லது பால விகாஸ் வகுப்புகளில் குழந்தைகளை சேர்த்து விடுவது மூலம் நம் கலாச்சாரத்தின் அறிமுகம் மட்டுமே அவர்களுக்குக் கிடைக்கிறது. இங்கு நம் முயற்சி எதுவும் தேவை இல்லாமல் அது தானாக வளருகிறது. அங்கு குழந்தைகளுக்குப் பொதுவாகக் கேட்டதெல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்துவிடுவோம். இங்கு ஒரு பந்தைத் தொலைத்தால் கூட அதற்கு அவர்கள் பொறுப்பாகிறார்கள். மேலும் அவர்கள் எவ்வளவு நல்ல நிலையில் இருக்கிறார்கள் என்பதை சுற்றி இருக்கும் பல இல்லாதவர்களைப் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்கிறார்கள். இதெல்லாம் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்வது, எந்த வகுப்பும் கற்றுத்தர இயலாது. தீபாவளி, பொங்கல், விநாயகச் சதுர்த்தி, நவராத்திரி போன்ற பண்டிகைகள் இன்னும் இங்கே கோலாகலமாகத் தான் கொண்டாடப்பட்டு வருகின்றது. அவையெல்லாம் அங்கு இன்னும் ஒரு சாதா நாளே. பண்டிகை வார நாளில் வந்தால், வார இறுதியில் நண்பர்கள் சேர்ந்து பலவிதமான உணவை உண்டு மகிழும் ஒரு நாளாக, வேறு எந்த கோலாகலமும் இல்லாமலும் பண்டிகையின் முக்கியத்துவமும் உணரப்படாமல் சென்று மறையும் ஒரு நாளாக ஆகிவிடுகிறது.

என்னுடைய குழந்தைகள் இப்பொழுது அங்கே தான் இருக்கிறார்கள். திரும்பி வருவார்களா என்று தெரியாது. மகன் வேலை பார்க்கிறான். மகள் படித்துக் கொண்டு இருக்கிறாள். திரும்பி வராமல் இருப்பதற்கு பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் திரும்பி வருவதற்கும் நிறைய காரணங்கள் உள்ளன. அவை நாம் எதற்கு முன்னுரிமை கொடுக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தது. நிச்சயமாக நாங்கள் எங்கள் பிள்ளைகளை இங்கே நல்ல முறையில் வளர்க்க முடிந்தது. அவர்களின் உறவினர்களோடு நெருக்கம் ஏற்பட்டு இன்றும் தொடர்கிறது. திரும்பி வந்த புதிதில் எங்களுடைய நண்பர்கள் பலர் விடுமுறைக்கு வரும்போது எங்களை சந்தித்து, உண்மையைச் சொல்லுங்கள் நீங்கள் இங்கே மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்களா என்ற கேட்பார்கள். எவ்வளவு கொசுத் தொல்லை, தெருவெல்லாம் குண்டும் குழியுமாக இருக்கிறது, மழைக் காலத்தில் சாக்கடைத் தண்ணீரும் மழை நீரும் கலந்து தெருவில் கால வைக்க முடிவதில்லை, இந்த சூழ்நிலையில் எப்படி சிரமம் பார்க்காமல் இருக்கிறீர்கள் என்று கேட்பார்கள். அவர்கள் சொல்வதெல்லாம் உண்மை தான். நாங்கள் திரும்பி வந்த புதிதில் தொலைபேசி தொடர்புக்கும், எரிவாயு தொடர்புக்கும், ரேஷன் கார்டுக்கும், நல்ல பள்ளியில் குழந்தைகளைச் சேர்ப்பதற்கும் அலையா அலைந்துள்ளேன். அமெரிக்க வாழ்க்கையை இங்கே எதிர்ப்பார்க்க முடியாது. இந்த வாழ்க்கையை விரும்பி ஏற்றுக் கொள்ள நினைப்பவர்கள் மட்டுமே திரும்பி வந்து வெற்றி பெற முடியும். இப்பொழுது நம் நாட்டில் கிடைக்காத பொருட்களே இல்லை. நாங்கள் திரும்பி வந்த போது காலையில் உண்ணும கெல்லாக்ஸ் சீரியல் கூட கிடைக்காது. என் கணவர் வேலை நிமித்தமாக வெளிநாடு செல்லும்போது குழந்தைகளுக்கு அதை வாங்கி வருவார் :-)

விடுமுறைக்கு அங்கிருந்து வரும் பிள்ளைகள் இங்கே வரும்போது ஒரு வெளிநாட்டுக்கு வருவது போல தான் வந்துவிட்டுப் போகிறார்கள். இந்த மண்ணோடு ஒட்டுதல் கிடையாது. நிறைய பிள்ளைகள் பலவித வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்பட்டப் பின்னே (லஞ்சம்) இங்கே வந்து, பின் எப்பொழுது திரும்பிப் போவோம் என்று செல்பவர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். இன்னும் பெரியவர்கள் ஆன பின்னே அதாவது இருபது முப்பது வயதுக்குப் பின் இங்கே வரவேண்டிய அவசியமே அவர்களுக்கு இல்லாமல் போய் விடுகிறது. அங்கேயே திருமணம் செய்துகொண்டு விடுகின்றனர். இந்திய வம்சாவளியினராக மருமகனோ மருமகளோ அமைந்தாலே முதல் தலைமுறை பெற்றோர்கள் ஆனந்தம் அடைந்து விடுகின்றனர். வேறு இனத்தவரை மணந்தாலும் அதையும் ஒத்துக்கொண்டுப் போக வேண்டிய சூழ்நிலை தான். இந்த மாதிரி மாறுதலான வாழ்க்கை சம்மதம் என்றால் தொடர்ந்து அங்கு இருப்பதும் மகிழ்ச்சியை தரும்.

ஆனால் அங்கே இருக்கும் work culture, திறமையை ஊக்குவிக்கும் வாய்ப்புகள், தாராள மனப்பான்மை, மக்களிடயே இருக்கும் எதையும் ஒத்துக் கொள்ளும் ஒரு பறந்த மனோபாவம், இத்தகைய குணங்களை நாம் அங்கே போன பின் புரிந்து பாராட்ட ஆரம்பிப்போம். ஏன் நம் நாட்டிலும் அது போல இல்லை என்று நினைக்க வைக்கும். அங்கு சென்று திரும்பியவர்கள் அந்த அனுபவத்தை தங்களால் முடிந்த அளவு இங்கே கொண்டுவர பாடுபட வேண்டும்.

14th April 2012

Sri Venmani K.Kumar

My guru is Sri Venmani K.Kumar, lovingly called guruji and more often just Ji! His life so far has been an amazing journey which I would like to share with you.

He was born as a fifth child to his parents among their twelve children. His father was uneducated and through some chance found employment with the then Madras Telephones and brought up his kids with considerable difficulty. His mother for her part worked as a construction worker to supplement her husband's income. His father was a strict disciplinarian and a God fearing man. He wanted his son to get good education since he did not have one. But my guruji was very averse to studying. He was an atheist as well. Being a very argumentative person as a teenager, quarrelled with his father and left home. He took up all kinds of odd jobs to survive. He had a flare for writing plays. Even as a young lad he had written and staged a play in school. So he took refuge in Kodambakkam. He was an errand boy, a courier, a copy writer, an assistant director, struggling to make a mark in life. He had an opportunity to go to Union Motors on some errand and applied for a job there. As luck would have it he did get a job with their sister concern Hydraulics Limited. This was a turning point in his life. His status immediately improved as he had a permanent posting. His father waiting for such an opportunity immediately found him a bride and got him married.

Finding just the right life partner is a great blessing. His wife Kalaivani was exactly who he needed to steer his life in the right direction. He lives in Nungambakkam in the same place where his father lived. He reconstructed his father's humble abode into a concrete construction for which he had to take a big loan at that time. His wife ably managed the household expenses with the meagre amount he gave her after his repayment of the debt every month.

He successfully staged a single act comedy play during an office cultural event and earned the praise of his colleagues and superiors. This boosted his self confidence. He was fearless, frank and always spoke the truth without ever mincing words. He grew up in a poor neighbourhood where people did not realise the value of education, were addicted to bad habits and were petty and quarrelsome. But he owes his good character to the strict upbringing by his father. He is ever so grateful to his father for having raised him in such a fashion. To bring up some one with clean habits may not be a difficult task for a parent who belongs to a middle or upper class but it is a monumental feat for some one who lives in the poorer sections of the society.

In Hydraulics Limited he found a mentor by name Sri Mannu Perumal. He considers him to be his first guru. Sri Perumal used to arrange group trips to Tirupathi. Sri Perumal made sure that my guru did not fall into bad company and made him interested in spirituality. My guru has mentioned that in a fraction of a second he became a believer from a non believer. I do not know what exactly brought about this transformation but he transformed. One who was engaged in spreading the teachings of Periyaar by speeches on stage, found true solace in Lord Krishna. He started his spiritual search and this quest took him to established institutions like Chinmaya Mission, Ramakrishna Mission and Iskcon. When he did not find the right answers there he also went in search of individual gurus and sidhars in forests and hill tops to get their advice. His love for Kannan is akin to the love displayed by the Azhwars.

His motive was social service but it started as a religious service. He lives near the pottery sale section on Kodambakkam High Road. His first priority was the upliftment of the kids in his neighbourhood. Due to his great passion for the language Thamizh and his unadulterated love for Krishna he learnt Thiruppavai and then Naalaayira Divyaprabantham. He then taught this to the kids in a way that they would understand. He would offer snacks to the kids to entice them to attend his class. Yet it was difficult to retain them. But through hard work, perseverance and helping those around him he earned the goodwill of his community. His work started reaching those whom he intended should benefit.

Sri Easwaran, a devout Saivaite is another guru who taught him several scriptures and is till today instrumental in encouraging him to do the social work that he is doing. He is responsible for unearthing the hidden talents in my guru. I have met him. He is a personification of simplicity and compassion. Though my guru's heart and soul was filled with Lord Krishna he learnt the Saivaite philosophy and various religious teachings under his tutelage. At that time he wanted to give his teacher guru dhakshana and was wondering how he was going to do that. He happened to mention to his guru that there was a Ganesha temple near his house which was totally dis-functional and in a state of disrepair. His guru immediately told him that he should take up the responsibility of running the temple as a form of guru dhakshana to him. My guru could not but obey his orders. So in addition to his regular work, he took on the responsibility of maintaining and running the temple as well.

The temple was in a really bad shape. The idol of Ganesha was covered with bugs and insects. The temple's ceiling and walls were also covered with crawling creatures. With great difficulty he cleaned the temple premises and also got rid of those who were using the place as a gambling den. But it was putting a financial pressure on him as the upkeep of the temple was eating into his income. But good work never goes unrewarded. Mr.MGR's brother-in-law (Mrs Janaki Ammal's brother) who used to pass by that temple everyday saw the transformation done to the temple by my guruji and made a monthly contribution of Rs.200 towards temple expenses. This was very helpful to my guru. As devotees started patronising the temple and a small collection started trickling into the Hundi, it also attracted the bad elements in that place. They wanted to take away the contributions received by the temple. But my guru is a very strong personality and will never bow down to unjust pressures. He made them leave the money alone and used it for temple expenses. Sri MGR being the chief minister at that time also helped my guru to keep them at bay.

He started learning Bhagavad Gita from Parameshwara Prabhu of Iskcon. He then went on to his next guru Sri Ramakrishnan. Sri Ramakrishnan was professionally in a very good position when he tragically lost his only son. He and his wife were so heart broken that they locked themselves inside their home in grief. A Swamiji from Sri Ramakrishna Mission took the initiative to give them counselling and made them come out of their shell and start doing service to the society. My guru along with a few others started learning Gita from him. Initially it was quite difficult for him to follow Sanskrit and many times Sri Ramakrishnan would offer explanations in English which was also hard for him to follow. But my guru is endowed with amazing perseverance and through the grace of the Lord and his guru mastered the essence of Bhagavd Gita. This is not very surprising as it was the wish of the Lord that my guru become the teacher for many others.

Looking at him singing Bhajans on Krishna and chanting stanzas from Prabandham in front of Ganesha, a devotee one day took him to Mahabalipuram to one of the sculpting places. He made him choose a Krishna statue among the many there and bought it and brought it back to the temple. All this happened in a matter of few hours. My guru then found another sponsor to construct a small sanctum sanctorium inside the temple. Within a matter of ten days Lord Krishna was duly installed and consecrated. The priests from The Parthasarathy Temple in Triplicane volunteered to do the idol installation in the manner that is to be done as per the Hindu temple tradition. My guru did not have enough financial resources to do any of this and yet everything happened with perfect precision. This is not only a miracle but a show of love and acknowledgement on the part of Lord Krishna towards his ardent devotee, my guru.

Even as a child he could never see others suffer and go his way. He always helped others in whatever way he could. He would share his food with the neighbouring kids who did not have any. While working as an assistant director he would share his food with two others like himself. But some how tragedy strikes people who are already going through a difficult life. There was a lock out in his company and the management retrenched hundreds of employees. He was one of those who lost their job. He was only forty two years old then. At the same time his wife was diagnosed as having a severe heart ailment. Her valves were not functioning properly. It was a big blow to the family. He has two daughters and one son. Understanding the gravity of the situation he quickly conducted the marriage of his eldest daughter to his wife's brother's son. His second daughter is the one who is taking care of his wife round the clock till today.His wife has been admitted in the ICU several times in the past ten years in very critical conditions, yet came back home recovered. This is nothing short of miracle through the grace of Lord Krishna. But she has to be on oxygen 24/7. So other complications ensue. She has been bedridden for the past ten years. This has not deterred mu guruji from his service to the society. In fact it has only increased during this period.

He has been conducting sloka classes, bhajan classes and moral value educational classes for children for the past ten years. He goes to various places and conducts classes to groups of children. He has created a trust called Sri Gokula Bhatha Bhajana Sabha. He conducts yearly competitions in Thirupavai, Prabantham, story telling and fancy dress among children. This competition attracts more than hundred and fifty participants every year. He has also instituted a rolling shield to be given to a child who is an all rounder. He conducts BalaVihar classes in Bala Mandir on Sundays, a home started by Sri Kamarajar for children who have lost their parents. He will provide them with new clothes and good lunches when ever possible. He is a strict disciplinarian but while teaching to kids he will play with them, bring himself to their level, and make them learn with ease. The children there just love him. He has truly dedicated his life to the upliftment of children.

He has gone by foot to Tiruppathi fourteen times. Every month he visits Ahobilam in Andhra Pradesh on Lord Lakshmi Narasimha's star Swathi. He does not go alone but takes with him a group of people who are interested in going to such temples. Of the 108 Vaishnavaite Divya Desams he is yet to visit only three more temples. I pray to the almighty to bless him to complete it. He has done all this, while taking care of his invalid wife. He is not affluent. After he lost his job in Hydraulics Ltd he has immersed himself in service to God and children and not taken up any other job. His son now works for a multinational bank in a very good capacity. He is to be married soon. His other daughter is yet to be married.

He has not passed SSLC. But he has widened his knowledge by reading the books of great writers in Tamil. He is a great admirer of Kalaingar Karunanidhi for his prowess in Tamil literature.He will quote from memory excerpts from various writings. Such is his passion for the language. He learnt all the songs in Nalayira Divya Prabantham by his own effort. His love for the language and Lord Krishna made him master the Azhwar's pasurams sung in chaste Tamil. When he starts explaining he can speak about a single word or a single line from the poems for more than an hour uninterrupted. Such is his knowledge and talent. He is a little different from the other spiritual speakers in that he does not give word meanings to spiritual verses but relates the present day life style to what is stated in Gita which Krishna spoke in Dwapara Yuga and azhwar pasurams which was created several hundred years ago. He lives among the poor and down trodden and works for them. So he expresses himself in simple ways so that people around him feel free to seek his help and benefit from his knowledge. He can assess one's spiritual level just by seeing or speaking to them. He avoids unnecessary confrontations with other factions which shows his spiritual maturity. He has a captivating voice which will awaken any soul which is drowning in a quagmire of worldly desires. It is always interesting to listen to him as he will narrate events of our every day life as a part of his lecture. This capacity to lecture is a boon given to him by Krishna. Rain or shine he will be present to conduct classes. This brings pleasure to him as he sees Lord Krishna in this service.

When he talks about Saradha Devi and Andal his eyes will well up with tears. He has such compassion. So many spiritual leaders, knowledgeable teachers have graced our land. How many have taken it upon themselves to walk through the poorer sections to help the down trodden and enlighten them? My mother and myself belong to the Brahmin community. We first learnt Prabantham from him and now we are learning Gita. We are his devoted students. He does not belong to the so called upper class but the knowledge and integrity he possesses makes him a cut above all. I am mentioning this just to make a point that caste does not make a man superior or inferior. It is only the character which makes a man gain respect in a society. He would mention about how Sri Ramanujar stood on top of the temple wall and announced the Thirumanthiram Aum Namo Narayana to the world, regardless of the fact that he could go to hell for doing so. He would add that if Sri Ramanujar had not done that for the benefit of people like him, how would he have known the value of the divine mantra and the benefits of following Vaishnavism. Sometimes such candid remarks by him drives a point deep into your heart to really understand the caste system. I join my guru in singing Pallaandu to Sri Ramanujar.

He always says that Veda is nothing but our life's experience. According to him Dharma is doing one's stipulated duty. This simply leads to salvation. He will answer with absolute ease any difficult question posed to him. Most importantly he will make us think. His advice to his students is to be always independent. As per his guru's instruction, if a student does not attend his class he takes the iniative to go and find out the reason for his absence and also find a solution to the problem which prevents the child from attending. Teaching is not just a job for him but his life's mission.

His temple is in Kakkan Colony in Kodambakkam High Road, Nungambakkam. Though a small temple it will always be spotless. Krishna and Ganesha will always be beautifully decorated and Puja done regularly. All festivals pertaining to Krishna and Ganesha will be celebrated with love and sincerity. He always gives importance to Annadhanam in all festivals. Food is the only God to a hungry person. Purattasi Saturdays, everyday in the month of Margazhi, during Navaraththiri and even during the hot summer afternoons he provides food and buttermilk to people in his neighbourhood as Prasadham. He is around fifty six years old now. Many of his students are in good position now and help him during festivals. You see young girls and boys surrounding him during such times calling him anna and doing all the work for him. It is nothing but the return of pure love.

He is very adept in bringing out the talents in his students. He follows the path of truth. He loves his wife very dearly. She is the source of strength for him. Even though he has studied the Gita and is teaching the same, he is saddened to see his wife go through so much suffering. Those who know him will agree with me one hundred percent regarding what I have written about him.

I want every one to know about him. Even in this Kali Yuga we are lucky to have people like him around us. My mother and I are so blessed to have him as our guru. I only pray to Lord Krishna to bless him, his family, his community where he does service, his students and all those with whom he comes into contact with. In fact it is Lord Krishna's duty to do so.

Aum Sri Gurubyo Namaha!

9th April 2012

திரு.வெண்மணி K.குமார்

என்னுடைய குரு திரு.வெண்மணி K.குமார், அன்புடன் குருஜி, அல்லது இன்னும் சுருக்கமாக ஜி! இவரை பற்றி அறிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தவுடன் அடங்காத பிரமிப்பு நம்மை ஆட்கொள்ளும்!

இவர் மிக மிக ஏழை குடும்பத்தில் பன்னிரெண்டு பிள்ளைகளில் ஐந்தாவது பிள்ளையாகப் பிறந்தவர். தந்தை படிக்காதவர். அதிர்ஷ்டவசத்தால் சென்னை தொலைபேசி அலுவலகத்தில் வேலை கிடைத்துக் குடும்பத்தை ஸ்ரமத்துடன் நடத்தி வந்து இருக்கிறார். தாய் தன் பங்கிற்குக் கட்டிட வேலை செய்து குழந்தைகளை பராமரித்திருக்கிறார். தந்தை மிகவும் கண்டிப்பானவர்! கடவுள் பக்தியும் நிறைந்தவர். அவருக்குப் பிறந்த என் குருவோ நாத்திகவாதி. தந்தை, தான் படிக்காததால் மகனை நல்ல முறையில் படிக்கவைக்கவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டிருக்கிறார். ஆனால் மகனுக்கோ படிப்பில் சிறிதும் நாட்டமில்லை. தர்க்கவாதம் புரிவதில் வேறு சிறந்து விளங்கினார். அதனால் கோபித்துக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறி பலவகை வேலைகளைச் செய்து பார்த்திருக்கிறார். பள்ளியில் படிக்கும்பொழுதே நாடகம் எழுதி நடித்திருந்த அனுபவமும் ஈடுபாடும் இருந்ததால் அன்னாளில் கோடம்பாக்கத்தில் அடைக்கலம் புகுந்தார். எடுபிடியாக, காபி ரைட்டராக, துணை இயக்குனராக, என்று அவர் பார்க்காத வேலையில்லை. அப்பொழுது சந்தர்ப்பவசத்தால் யுனியன் மொடார்சில் வேலைக்கு மனுப் போட்டு அவர்களின் இன்னொரு கம்பெனி ஆன ஹைட்ராலிக்ஸ் லிமிடடில் வேலையும் கிடைத்துவிட்டது. அது அவர் வாழ்வில் ஒரு திருப்புமுனை. நிரந்தர வேலை கிடைத்து சமூகத்தில் ஒரு அந்தஸ்து வந்தது. தந்தை இது தான் சமயம் என்று உடனே கால் கட்டுப் போட்டுவிட்டார்.

மனைவி கிடைப்பதெல்லாம் இறைவன் கொடுத்த வரம் என்பது இவர் வாழ்வில் உண்மையானது. பின்னாளில்இவர் பலருக்கு அறிவுக்கண்ணை திறந்து வைப்பார் என்றறிந்தே கலைவாணி என்ற பெயருடையவர் இவர் வாழ்க்கை துணையானார். இன்றும் இவர் வசிப்பது நுங்கம்பாக்கத்தில் தன் தந்தை குடியிருந்த குடிசை வீட்டை மாற்றி தன் செலவில் கட்டிய சிறிய குடியிருப்பில் தான். கல் கட்டிடமாக மாற்ற கடன் வாங்க வேண்டியிருந்ததால், அவர் சம்பளத்தில் பெரும்பங்கு அன்று கடனை அடைப்பதில் சென்றும் இவர் மனைவி இவர் கொடுக்கும் பணத்தில் பாங்குடன் குடும்பம் நடத்தியுள்ளார்.

இவர் அப்பரேண்டிஸ்ஸாக இருந்தபோதே ஓரங்க நகைச்சுவை நாடகம் ஒன்றை அலுவலக விழாவில் அரங்கேற்றி அனைவரின் நன்மதிப்பையும் பெற்றார். இது அவருக்கு ஒரு தன்னம்பிக்கையை ஊட்டியது. என்றுமே அவர் மனதில் பட்டதை அப்படியே சொல்லும் குணம் உடையவர். யாருக்கும் அஞ்சாதவர். தான் வளர்ந்த இடத்தில் தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து தரப்பினரும் மிகவும் ஏழையாகவும், படிப்பின் முக்கியத்துவம் அறியாதவர்களாகவும், பல தீய பழக்கங்களைக் (குடிப்பது, புகை பிடிப்பது) கொண்டவர்களாக இருந்தாலும் தந்தையின் கண்டிப்பான வளர்ப்பின் காரணமாக இவர் ஒழுக்கத்தின் முக்கியத்துவம் உணர்ந்து வளர்ந்தார். எந்தத் தீய பழக்கத்துக்கும் அடிமையாகவில்லை. இது சாதரணமாக நடுத்தர அல்ல உயர் குடி மக்களுக்கு பெரிய விஷயமாகத் தோன்றாது. ஆனால் குடிசைப் பகுதியில் தூயவராக வளரக் காரணம் இவர் தந்தையே என்பதை இன்றும் பெருமையுடன் நினைவு கூறுகிறார்.

இந்த சமயத்தில் இவருக்கு இவருடன் வேலை பார்த்த திரு.மன்னு பெருமாள் என்பவர் இவர் மேல் ஒரு நல்ல தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். இவருக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக விளங்கினார். திரு. பெருமாள் திருப்பதிக்கு பாத யாத்திரை ஏற்பாடு செய்து குழுக்களாக அழைத்துச் செல்வாராம். ஆன்மிகத்தில் நாட்டம் ஏற்பட வைத்து நல்ல மார்க்கத்தில் இவர் மனதை திருப்பிய இவரைத்தான் தன் முதல் குருவாகக் கருதுகிறார் என் குரு. ஒரே கணத்தில் இவர் நாத்திகத்தில் இருந்து ஆத்திகத்துக்கு மாறியுள்ளார். அந்த கணம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் பெரியார் கருத்துக்களை மேடையில் பிரசங்கம் செய்தவரை கண்ணன் ஒரே கணத்தில் ஆட்கொண்டு விட்டான். எவ்வளவுக்கெவ்வளவு நாத்திகத்தைப் பற்றி பேசினாரோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு ஆத்திகத்தில் ஈடுபட ஆரம்பித்தார். அவருடைய இந்தத் தேடல் பல குருமார்களை நாடிச் சென்று அவர் சந்தேகங்களுக்கு விளக்கம் பெற வைத்தது. சின்மயா மிஷன், ராமகிருஷ்ண மடம், இஸ்கான், போன்ற சமய நிறுவனங்களில் தன் கேள்விக்கு விடை கிடைக்காதபோது மலை, காடு என்று சுற்றி அங்கிருக்கும் சித்தர்களிடமும் உபதேசம் பெற்றுள்ளார். இவருக்குக் கண்ணன் மேல் அளவில்லாக் காதல். இவரின் அன்பு ஆழ்வார்களின் அன்புக்கு இணையானது.

இவருடைய நோக்கமே சமூகப் பணி தான். ஆனால் ஆரம்பித்தது என்னமோ சமயப் பணியாகத் தான். இவரின் இருப்பிடம் கோடம்பாக்கம் ஹை ரோடில் சட்டிப் பானைகள் விற்பனை செய்யும் இடத்திற்கு வெகு அருகில். அங்குள்ள குழந்தைகளின் முன்னேற்றம் தான் இவரின் முதல் இலக்காக இருந்தது.. தன் முயற்சியாலும், தமிழின் மேலும் கண்ணனின் மேலும் உள்ள அதீத ஈடுப்பாட்டினாலும் முதலில் திருப்பாவை பயின்று பின் நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தையும் கற்றுக் கொண்டார். பின் அதைக் குழந்தைகளுக்கு அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார். குழந்தைகளை ஈர்க்க தின்பண்டங்கள் முதலியன கொடுத்து அவர்களை வகுப்பிற்கு வரவழைத்தார். அப்படியும் அந்தப் பகுதிக் குழந்தைகளை தொடர்ந்து வரவழைப்பது பிரம்ம பிரயத்தனமாக இருந்தது. ஆனாலும் மனம் தளராமல் அந்தப் பகுதி மக்களுக்கு தன்னால் இயன்ற உதவிகள் செய்து அங்கிருப்போரின் நன் மதிப்பைப் பெற்றார்.

அவர் இன்றும் அன்பும் மரியாதையும் வைத்து வணங்குவது தன்னுடைய அடுத்த குருவான திரு. ஈஸ்வரன் அவர்களை. அவர் ஒரு சிவனடியார். துறவறத்தை மேற்கொண்டவர். என் குருவின் புதைந்து கிடக்கும் ஆற்றலை இன்றும் தூண்டி விட்டுக் கொண்டிருப்பவர் இந்த எளியவர் தான். நான் இவரை சந்தித்து இருக்கிறேன். கருணை நிறைந்தவர். அவரிடம் சைவ சித்தாந்தத்தையும் சைவ திருமறைகளையும் பயின்றுள்ளார். (ஆனால் இவருக்கு எல்லாம் கண்ணனே) குருவுக்குக் காணிக்கையாக கொடுக்க அவரிடம் ரொம்பப் பணம் இல்லை. அந்த சமயத்தில் வீட்டின் மிக அருகில் ஒரு பிள்ளையார் கோவில் மிகவும் பாழடைந்த நிலையில் இருந்ததைப் பார்த்து மிகுந்த வருத்தத்துடன் தன் குருவிடம் அது பற்றி சொல்லியிருக்கிறார். உடனே அவருடைய குரு எனக்கு குரு தக்ஷணையாக ஏதாவது கொடுக்க வேண்டும் என்று நீ நினைத்தால் அந்தக் கோவிலை எடுத்து நித்ய கைங்கர்யங்களை செய்ய ஆரம்பி என்று சொல்லியிருக்கிறார். குருவின் சொல்லை தட்ட முடியாமல் வேலைக்கும் போய் கொண்டு தினப்படி பூஜை காரியங்களை செய்ய ஆரம்பித்துள்ளார். அந்தக் கோவிலை முதலில் சீர் படுத்தவே ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு இருக்கார். அடை அடையாக கம்பளி பூச்சி வினாயாகர் விக்ரகத்தையே மறைத்தபடி சூழ்ந்திருந்தன. உத்திரத்தில், சுவற்றில் என்று எல்லா இடங்களிலும் கம்பிளி பூச்சி. அவற்றையெல்லாம் சுத்தம் செய்து சூதாடுபவர்களின் மையமாக இருந்த அந்த இடத்தைத் தூய்மை படுத்தினார். அவருடைய சொற்ப வருமானத்தில் இந்தக் கோவில் பராமரிப்பும் சேர்ந்து அவர் பளுவை அதிகமாக்கியது. அப்பொழுது அந்தக் கோவில் வழியே தினமும் சென்ற வந்த திரு.எம்ஜியாரின் மைத்துனர் (திருமதி ஜானகியம்மாவின் சகோதரர்) என் குருஜியின் முயற்சியால் மாசு களையப்பட்டு கோவில் படிப்படியாகப் புனிதமடைந்ததைக் நேரில் கண்டு அவருக்கு உதவ முன் வந்துள்ளார். அவர் இவருக்கு மாதா மாதம் கோவில் பராமரிப்புக்கு என்று இருநூறு ரூபாய் கொடுத்து உதவியுள்ளார். இதுவும் அவர் உழைப்புக்குக் கிடைத்த வெகுமதி என்றே சொல்லலாம்.. கோவிலுக்கு அப் பகுதி மக்கள் வர ஆரம்பித்தனர். உண்டியலில் சொற்பப் பணம் சேர்ந்தவுடன் அந்தக் குடிசைப் பகுதியில் இருந்த சில தாதாக்கள் இவரிடம் இருந்து அந்த பணத்தை பறிக்க எண்ணி தொந்தரவு செய்ய ஆரம்பித்தனர். ஆனால் எதற்கும் அஞ்சாத இவர் அவர்களிடம் பேச வேண்டிய விதத்தில் பேசி கோவில் பணத்தை கோவில் திருப்பணிக்கே செலவிட்டு வந்தார். அந்த சமயத்தில் திரு.எம்ஜியார் முதலமைச்சர் ஆக இருந்ததும் அவருக்கு ஒரு விதத்தில் உதவியாக இருந்தது ஏனென்றால் அவர்கள் இவரிடம் ரொம்ப வம்பு செய்யாமல் இருந்தனர்.

இஸ்கானைச் சேர்ந்த பரமேஸ்வர பிரபுவிடம் இவர் முதலில் கீதை பயில ஆரம்பித்தார். இஸ்கானில் கடை நிலை ஊழியராகப் பணியாற்றி குருவிடம் பாடம் பயின்றார். இவருடைய இன்னொரு குரு திரு. ராமகிருஷ்ணன். அவர் பெரிய பதவியில் இருந்தவர். இவரின் ஒரே மகன் அகால மரணம் அடைந்ததும் கணவனும் மனைவியும் வீட்டை விட்டு எங்கும் செல்லாமல் வீட்டினுள்ளே முடங்கிக் கிடந்தனர். அப்பொழுது ராமகிருஷ்ண மடத்தின் சுவாமிஜிஒருவர் இவர்கள் வீட்டிற்கே வந்து இவர்களுக்கு கௌன்சிலிங் அளித்து அவர்களை பொதுச் சேவையில் ஈடுபட வைத்தார். இருவரிடமும் என் குருஜி பகவத் கீதை பயின்றார். அவருக்குக் கீதை பயில்வது முதலில் மிகவும் கடினமாகத் தான் இருந்தது. என் குருவுக்கு அப்பொழுது சமஸ்க்ரிதம் தெரியாது, இரண்டாவது திரு. ராமகிருஷ்ணன் ஆங்கிலத்திலும் நிறைய விளக்கங்கள் அளிப்பார். இரண்டுமே இவருக்கு புரிந்துக் கொள்ளக் கடினமாக இருந்தது. ஆனால் விடா முயற்சியுடன் பயின்றார். கண்ணனின் திருவருளாலும் அவர் குருவின் ஆசியாலும் கீதையின் முழு அர்த்தத்தையும் உள் வாங்கிக் கொண்டார். இவரால் பலர் பயனடைய வேண்டும் என்பது கண்ணனின் திருவுள்ளம் ஆயிற்றே!

இவர் பிள்ளையார் கோவிலில் உட்கார்ந்து கொண்டு பிரபந்தம் சேவித்துக் கொண்டும் கண்ணன் மேல் பஜனைப் பாடி வருவதைப் பார்த்த ஒரு பக்தர் ஒரு நாள் அவரை அழைத்துக் கொண்டு மகாபலிபுரம் சென்று அங்கு ஒரு சிற்பக் கல்லூரியில் இருந்து இவருக்குப் பிடித்த கிருஷ்ண விக்கிரகத்தை தேர்வு செய்யச் சொல்லி, ஒரு சில மணி நேரங்களில் கிருஷ்ணனை அந்த சிறிய பிள்ளையார் கோவிலுக்கு கொண்டு வந்துவிட்டார். என் குருஜி வேறு ஒரு பக்தரின் உதவியை நாடி, அவர் செலவில் ஆகம விதிப்படி கிருஷ்ணன் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு பத்து நாளைக்குள் கும்பாபிஷேகமே நடைபெற்று விட்டது. இதை ஒரு அற்புத நிகழ்வு என்றே கொள்ளலாம். என் குருவிடம் இவ்வளவு பெரிய காரியத்துக்கு சிறிதும் பணம் இல்லாமல் இருந்தும் கட்டிட வேலையும் தானே நடந்தது, பிரதிஷ்டை செய்ய திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதி பெருமாள் கோவில் பட்டாச்சார்யார்களின் உதவியும் தானே அமைந்தது! இதுவே கண்ணனின் கருணை. என் குருஜியின் கிருஷ்ணப் ப்ரேமைக்குக் கண்ணன் கொடுத்த அங்கீகாரம்.

சிறு வயது முதலே இவருக்கு மற்றவர்கள் படும் துன்பத்தை பார்த்து உதவி செய்யாமல் இருக்க முடியாது. சிறுவனாக இருந்த போது தனக்குக் கிடைத்த உணவை குடிசைப் பகுதியில் உணவு கிடைக்காத மற்ற சிறுவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வார். உதவி இயக்குனராக இருந்த போதும் ஒரு சாப்பாட்டை வாங்கி இன்னும் இருவருக்குப் பங்கு பிரித்துக் கொடுத்து பின் உண்ணுவார். ஆனால் நல்லவர்களுக்குத் தான் சோதனை அதிகம் வரும் என்ற கூற்றை மெய்ப்பிப்பது போல இவர் வாழ்வில் பல துன்பங்களை அனுபவித்து விட்டார். திடீரென ஹைட்ராலிக்ஸ் லிமிடடில் கதவடைப்பு ஏற்பட்டு நூற்றுக் கணக்கில் தொழிலாளிகள் வேலை இழந்தனர். அதில் இவரும் ஒருவர். அப்பொழுது அவருக்கு நாற்பத்திரண்டு வயது தான். அதே சமயம் அவருக்கு உற்றத் துணையாக இருந்து வந்த அவர் மனைவிக்கு இருதய நோய் தாக்கியது. இரண்டு மகள்கள், ஒரு மகன். வேலை போன இத் தருணத்தில் ஒரு பெரிய இடியாக மனைவியின் நோய் இவர்கள் குடும்பத்தை தாக்கியது. இதய வால்வுகள் பழுதடைந்ததால் மூச்சு விடுவதற்கே மிகுந்த சிரமப்பட்டார். மூத்த மகளுக்கு உறவிலேயே விரைவில் மணம் முடித்தார். இரண்டாவது மகள் தான் இன்றுவரை தாயை அன்புடன் பராமரித்து வருகிறார். அவர் மனைவி பலமுறை ICUவில் அனுமதிக்கப்பட்டு கைவிடப்பட்ட நிலையிலும் உடல் நலனில் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டு வீடு திரும்புவார். இதுவும் இன்னொரு அதிசயமே. ஆனாலும் இருபத்துநாலு மணிநேரமும் செயற்கை சுவாசத்தின் உதவியோடு தான் வாழ வேண்டிய நிலை. அதனால் பல இன்னல்கள். பத்து வருடத்திற்கு மேலாகப் படுத்தப் படுக்கையாக உள்ளார். ஆனால் என் குருஜி இதனால் எல்லாம் பொதுச் சேவையில் இருந்து விலகிக் கொள்ளவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் இத்தனை இடர்களுக்கு நடுவிலும் அவர் ஆன்மீகப் பணி அதிகரித்தே உள்ளது.

அவர் கடந்த பத்து வருடங்களாக ட்ரஸ்ட் (ஸ்ரீ கோகுல பக்த பஜன சபா) ஒன்றை ஆரம்பித்து குழந்தைகளுக்குத் தன்னால் முடிந்த வரை ஸ்லோக வகுப்புகளும் அறநெறியை பயிற்றுவிக்கும் வகுப்புகளும் நடத்தி வருகிறார். வேறு வேறு இடங்களுக்குச் சென்று வகுப்புகள் நடத்துகிறார். வருடா வருடம் மார்கழி மாதத்தில் திருப்பாவை/பிரபந்தப் போட்டி, மற்றும் குழந்தைகளை ஈர்க்கும் மாறுவேடப் போட்டி, கதைப் போட்டி, ஆகிய போட்டிகளை தவறாமல் நுங்கம்பாக்கம் பகுதியில் நடத்தி வருகிறார். தேனாம்பேட்டையில் தாய் தந்தையற்ற குழந்தைகளுக்காக திரு. காமராஜர் அவர்கள் ஆரம்பித்து வைத்த பால மந்திர் பள்ளியில் இவர் ஞாயிற்றுக் கிழமைகளில் வகுப்புகள் நடத்துகிறார். இது எவ்வளவு பெரிய சேவை! அவர் குழந்தைகளுக்காகவே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டுள்ளார். மிகவும் கண்டிப்பானவர் ஆனால் குழந்தைகளுக்குப் பயிற்றுவிக்கும் போது அவர் குழந்தைகள் அளவுக்கு இறங்கி அவர்களுக்கு இணையாக விளையாடி அனைத்தும் கற்றுத் தருவார்.

சுமார் பதினாலு முறை திருப்பதிக்கு பாத யாதிரைச் சென்றுள்ளார். மாதம் தவறாமல் ஒவ்வொரு சுவாதி நக்ஷத்திரத்திர்க்கும் ஆந்திராவில் உள்ள அஹோபிலம் சென்று வருவார். அவர் மட்டும் செல்லாமல், தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களில் எவ்வளவு பேரை அழைத்துச் செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு பேரைக் கூட்டிச் செல்வார். நூற்றியெட்டு திவ்ய தேச யாத்திரையில் இன்னும் மூன்று இடங்கள் தான் இவர் நேரில் சென்று தரிசிக்கவில்லை. அதுவும் இறையருளால் நடந்துவிடவேண்டும் என்று அந்த பரந்தாமனை நான் பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறேன். இவையத்தனையும் ஒரு நோயாளி மனைவியை வைத்து பராமரித்துக் கொண்டு செய்துள்ளார். மேலும் பணத்தால் செல்வந்தர் அன்று. அவருக்கு ஸ்டேண்டர்ட் மோட்டார்ஸில் வேலை போன பிறகு அவர் இறைசெவை/குழந்தைகள் சேவையில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டு விட்டார். மகன் இப்பொழுது பன்னாட்டு நிறுவன வங்கியில் நல்ல வேலையில் உள்ளார். விரைவில் அவர் திருமணமும் நடக்கவிருக்கிறது. இன்னுமொரு மகளுக்குத் திருமணம் செய்விக்க வேண்டும்.

SSLC தேர்வில் வெற்றிப் பெறாதவர், தமிழ் அறிஞர்கள் நூல்கள் பலவற்றைப் படித்து தன் சிந்தனையை வளப் படுத்துக் கொண்டவர். கலைஞர் கருணாநிதியின் தமிழுக்கு அவர் அடிமை. தமிழில் அப்படி ஒரு ஆர்வம். அனைத்துத் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் எழுத்துக்களில் இருந்து மேற்கோள்கள் காட்டுவார். தன் சுய முயற்சியால் நாலாயிர திவ்யபிரபந்தத்தைப் பயின்றுள்ளார். அவர் எந்த ஒரு பாடலையோ செய்யுளையோப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் மடை திறந்த வெள்ளம போல் ஒரே ஒரு வாக்கியத்திற்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக வியாக்கியானம் செய்ய அவரால் முடியும். அதுவும் கேட்பதற்கு மிக மிக சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். மற்ற ஆன்மிகச் சொற்போழிவார்கள் போல் பாடலின் வரிகளுக்கு அர்த்தம் சொல்லுவது அவர் பாணியில்லை. எத்தனையோ ஆண்டுகள் முன் ஆழ்வார்கள் அருளிச் செய்த பிரபந்தப் பாசுரங்களையும், துவாபர யுகத்தில் கண்ண பரமாத்மா அளித்த கீதையையும் இன்றைய சமூகச் சூழலுக்கு ஏற்றாற்போல் தற்போதய உதாரணங்களுடன் விளக்கிச் சொல்வார். அவர் ஏழை எளியவர்கள் மத்தியில் வாழ்பவர் அவர்களுக்காகவே சேவை செய்பவர். அவர்களிடம் இவர் தன் மேதாவிலாசத்தைக் காட்டினால் அவர்கள் இவரிடம் நெருங்க மாட்டார்கள். இவரோ அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர வேண்டும் என்பதற்காகவேப் பாடுபடுபவர். அதனால் அவரவர் அறிவுத் தகுதிக்கு ஏற்ப தன்னை இறக்கிக் கொண்டு அவர்களுக்குப் புரியும் வண்ணம் சொல்லுவார். பார்த்தவுடனே ஒருவரின் ஆன்மீக வளர்ச்சியை கண்டறியும் திறன் அவரின் பலம். வேண்டாத விஷயங்களில் இருந்து விலகியே இருப்பதும் இவரின் ஆன்மீக முதிர்ச்சிக்கு இன்னுமொரு எடுத்துக் காட்டு. அவருக்கு இருக்கும் கணீர் குரலில் பிரசங்கம் செய்ய ஆரம்பித்தால் தாமச குணத்தில் மயங்கிக் கிடக்கும் எந்த ஒரு ஆத்மாவும் வாரி சுருட்டிக் கொண்டு எழுந்திருக்கும். இது கண்ணன் அவருக்குக் கொடுத்திருக்கும் ஒரு வரம். மழையோ வெயிலோ வகுப்பெடுக்க வந்துவிடுவார். ஏனென்றால் இதை அவர் வேலையாகக் கருதுவதில்லை, இறை சேவையாக எண்ணுகிறார். பாடம் நடத்துவதில்லேயே அவர் கண்ணனைக் காணுகிறார்.

ஆழ்வார்களில் ஆண்டாளைப் பற்றிப் பேசும்போதும் உருகிவிடுவார். அன்னை சாரதா தேவியை பற்றிப் பேசும்போது உருகிவிடுவார். உண்மையை உணர்ந்த இளகிய மனது அவருக்கு. எத்தனையோ சான்றோர்கள், அறிஞர்கள், ஞான குருக்கள், அவர்களில் மேல் குடியில் பிறந்தவர்கள் அனேகம் பேர். அவர்களில் எத்தனை பேர் சேரிப் பகுதியில் சென்று நாராயணன் நாமத்தின் மேன்மையை பரப்பியுள்ளார்கள்? நானும் என் தாயாரும் அந்தணர் குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். இவரிடம் முதலில் பிரபந்தம் பயின்றோம். இப்பொழுது கீதை பயிலுகிறோம். இவரின் பரமார்த்த சீடர்கள். இவர் முதலாம் வர்ணத்தவர் அன்று. இவரின் பக்திக்கும் ஞானத்திற்கும் முன்னே பிறப்பால் எக்குலத்தவர் ஆயினும், எவரும் இவரை விட உயர்ந்தவராக இருக்க முடியாது என்பதே என் கருத்து. ஸ்ரீ ராமானுஜரைப் பற்றிப் பேசும் போது என் குரு, அவர் மட்டும் நாராயண திருமந்திரத்தை, மதில் மேல் நின்று உலகுக்குச் சொல்லாவிடில் என் போன்றோர் வைணவத்தின் பெருமையை உணர்ந்து திருமால் மேல் பற்று கொண்டிருக்க முடியுமா என்று கேட்கும்போது அன்று அவர் செய்த சேவையின் மகத்துவத்தை இன்று நான் சிறிதாவது உணருகிறேன். தான் நரகமே சென்றாலும் உலகம் உய்ய வேண்டும் என்ற ஸ்ரீ ராமானுஜருக்குப் என் குருவுடன் சேர்ந்து நானும் பல்லாண்டு பாடுகிறேன்.

என் குருவைப் பற்றிய இந்த விஷயத்தை இங்கே நான் சொல்ல வேண்டுமா வேண்டாமா என்று மிகவும் யோசித்தேன். ஆனால் சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது சொல்லிவிட்டேன். இதுவும் என் குரு கற்றுக் கொடுத்த பாடம் தான். எது உன் மனசுக்கு சரி என்று தோன்றுகிறதோ அதைச் செய் என்பார் அவர். (இது அவர் குரு அவருக்குச் சொல்லித் தந்தது.)

வேதம் என்று தனியாக ஒன்றும் கிடையாது. நம் வாழ்க்கை அனுபவமே வேதம் என்பார் என் குரு. கர்மாவைப் பற்றிப் பேசும் பொழுது நம் குல தர்மத்தை கடை பிடித்து அதன் படி நடப்பதே இறைவனை அடையும் எளிய மார்க்கம் என்பார். எந்தக் கடினமாகத் தோன்றும் புரியாத ஆன்மிக விஷயங்களுக்கும் கேட்டவுடன் விளக்கம் அளிப்பார். முக்கியமாக நம்மை சிந்திக்க வைப்பார். தன் மாணவர்கள் சுயமாகச் சிந்தித்து சொந்தக் காலில் நிற்பதைத் தான் இவர் முதன்மையாகப் பயிற்றுவிக்கிறார். இவர் குருவின் ஆணைப்படி தன் வகுப்புக்கு வராத மாணவர்கள் இல்லங்களுக்கேச் சென்று எந்த பிரச்சினையினால் அவர்கள் வரவில்லை என்பதை அறிந்து, அதற்கு தக்கத் தீர்வையும் தந்து அந்த மாணவனை தொடர்ந்து வகுப்புக்கு வரவழைப்பார். அவருக்கு ஆசிரயராக இருப்பது ஒரு வேலையன்று, அது அவருக்கு ஒரு வேள்வி!

கோடம்பாக்கம் ஹை ரோடில் கக்கன் காலனியில் உள்ளது இவர் சேவை செய்யும் சிறிய கோவில். மிகவும் சுத்தமாக இருக்கும். விநாயகருக்கும் கிருஷ்ணனுக்குமான எல்லா பண்டிகைகளும் இந்தக் கோவிலில் கொண்டாடுவார். பூஜையூம் அலங்காரமும் அவ்வளவு நேர்த்தியாக இருக்கும். எல்லா பண்டிகைகளிலும் இவர் முக்கியத்துவம் கொடுப்பது அன்னதானத்திற்கே. பசித்தவனுக்கு உணவே தெய்வம். அதை பூர்த்தி செய்யாமல் ஆன்மீகப் பணி தொடங்கவே முடியாது. முடிந்த அளவு புரட்டாசி மாத சனிக்கிழமைகளில், மார்கழி மாதங்களில், நவராத்திரி காலத்தில் என்று எந்த ஒரு முக்கிய நிகழ்வின் போதும் இறைவனுக்கு அமுது படைத்து அதை அடியார்களுக்கு வழங்குவதிலேயே அவர் ஆனந்தம் காண்பார். ராம நவமியை தொடர்ந்து கோடை காலத்தில் மதியம் நீர் மோர் வழங்குவார். அவருக்கு இப்பொழுது ஐம்பத்தியாறு வயதிருக்கும். அங்கு அவரிடம் பயின்ற பிள்ளைகள் இப்பொழுது வேலைக்குச் சென்று நல்ல நிலையில் உள்ளனர். அவர்களில் பலரும் விழாக்களின் போது உதவி செய்ய வந்து விடுவார்கள். இவரை அன்போடு அண்ணா என்று சிறுவர் முதல் பெரியவர் அழைப்பதே இவரின் அன்பான சேவைக்குக் கிடைத்த அன்புப் பரிசு!

இவர் தன்னுடைய மாணவர்களின் திறனை வெளிக் கொண்டு வருவதில் வல்லவர். சத்தியப் பாதையில் செல்பவர். மனைவியின் மேல் அளவற்ற அன்பு வைத்திருப்பவர். எவ்வளவு தான் கீதையை படித்தும், பலருக்கு ஆசானாகக் கற்றுக் கொடுத்தும், அதன் வழி நடந்தும், அவர் மனைவி படும் துன்பத்தை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டு அவரால் வருத்தப் படாமல் இருக்க முடிவதில்லை.அவரை சந்தித்துப் பழகியவர்கள் நான் சொல்வதை முழுவதுமாக ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.

இவரைப் பற்றி பலரும் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே என் ஆசை. இந்த கலி காலத்திலும் இவர் போன்றோர் உள்ளனர். நானும் என் தாயும் என்ன பாக்கியம் செய்தோமோ இவரை குருவாகப் பெறுவதற்கு. இவரும், இவர் குடும்பத்தினரும், சுற்றத்தாரும், மாணவர்களும், நன்றாக இருத்தலே கண்ணனுக்குப் பெருமை. அதுவே என் பிரார்த்தனையும் ஆகும்.

ஸ்ரீ குருப்யோ நமஹா!

23rd March 2012

Sweet are the sounds of flute and lute for those who have not heard the babble of their own children!

So many people are unable to have children these days. There are several reasons for that! Whatever may be the reason the fact of the matter is children bring real joy to a household. I have seen couples become dis-interested or frustrated in life after a few year of marriage if they do not have children. But today's scientific advancement in the field of fertility treatments is a real boon to couples who are unable bear children.

What used to be called as a test tube baby in the olden days is now popularly known as IVF (In vitro fertilisation). There has been a tremendous advancement in this field in making it an almost perfect science so that this method of treatment gives hope to thousands of couples to have children.

But it is a very expensive proposition. Not only that, unconditional family support and enormous patience on the part of the couple is a pre requisite for this effort. To begin with, both the husband and wife have to be fully involved and sincere in their quest right from the first appointment with the doctor. There will be innumerable tests and scans to be done on both the husband and wife. The test results may reveal that the problem lies with both of them or just with the husband or only with the wife. What ever may be the outcome the couple should have the capacity to move on to the next step with out dwelling on whose fault it is that they do not have a child.

If the problem lies in the sperm, the husband is treated with oral medication as well as injections to strengthen the count as well as the motility of the sperm. If the problem exists with the eggs the woman is given treatment to increase her harmone level. There may be several other issues which prevent them from having a child and after sorting out all those issues and making sure that both are ready the doctor collects the sperm and the eggs from both of them.The fertilisation happens outside in a controlled environment. They normally take about ten healthy eggs and fertilise it with the sperm. In most cases about five or six eggs get fertilised depending on the couple's luck. Five of the best fertilised eggs are then placed in the wife's uterus. Again based on chance one or two or three fertilised eggs get attached to the uterus. A blood test done just a week after this process will reveal if the wife is pregnant. If so, this is one super happy moment for the husband, wife and the doctor who is facilitating all this.

Even after all this effort, conception does not happen to some couple. In that case the doctor tries to find out the cause through further tests and tries to figure out why the procedure was unsuccessful. Some people are lucky enough to conceive the first time itself, just like one passing CA in their first attempt. But for others several repeated trials may be required before they finally succeed. If that is the case, the couple's decision to keep trying depends on how much they can afford to spend, how much family support they have and also on their patience and perseverance.

Sometimes when more than two babies are formed in the uterus, a foetus reduction is done to remove more than two foetuses for the safety of the mother and the children in the womb. Even after conception the expectant mother faces several problems. So lot of precautionary measures have to be taken. She is required to take bed rest for the first three months and if any further complication crops up for the rest of her pregnancy as well. She has to take shots and medicines through out her pregnancy. If a situation so warrants she may be hospitalised several times during her pregnancy and appropriate treatments given including even minor surgeries. One of the side effects of this treatment is diabetes. so she has to take precautionary measures for that as well. Thus after successfully protecting the baby for thirty six weeks the doctor delivers the baby through C section. This is a tremendous group effort which has to be applauded.

The mother-in-law has to really care for her daughter-in-law if she wants to have the pleasure of enjoying a grand kid! The wife must be ready to endure all the pain and suffering required to successfully carry out this treatment. And the husband must be willing to spend money freely with out grumbling and also take care of his wife nicely who is going through both a physical and a mental ordeal. I know of a couple who sold their flat in order to pay for their treatment but are now blessed with a healthy child.

Some couple go for surrogacy. They hire a woman to carry their child. But this is some what complicated. A third party unrelated to the child to be born is involved in this process, Of course the debt to her can be repaid by payment of money. But we still would not know of how the surrogate mother feels when she gives up the child that she has been carrying for nine months to the biological parents. Then there is the legal matter which has to be dealt with properly.

There is actually a much simpler way than all of this to have a baby and that is through adoption. There are a bunch of small kids who are longing for parental love and there is this group of parents longing to have children. If only they are both connected it not only solves their individual problems but also brings immense joy to both groups. Some of my friends have adopted kids. They do so when the baby is hardly a month old. So the child grows up as their own. Uncannily, I have noticed that these kids somehow resemble one of the two adopted parents.

Yes, different DNA only, no doubt. But if only the couple have the heart to overlook that fact and accept the baby as their own, they are so praiseworthy! It is such a commendable act. In fact it is such a win-win situation for all concerned. I have seen parents who adopted a child first go in for a second adoption to provide a sister or a brother for the first one! What a magnanimous gesture :-)

22nd March 2012

குழல்இனிது யாழ்இனிது என்பதம் மக்கள், மழலைச்சொல் கேளா தவர்.

இப்பொழுது நிறைய பேருக்கு குழந்தை பாக்கியம் இல்லாமல் போகிறது. அதற்குப் பல காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன. காரணம் என்னவாயினும் மண வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் சேர்ப்பது மழலை இன்பமே. அது இல்லையெனில் சில பல வருடங்களில் வாழ்வில் விரக்தியும் வெறுப்பும் வருவதை பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் இன்றைய விஞ்ஞான வளர்ச்சி குழந்தை இல்லாதவர்களுக்கு ஒரு பெரிய வரப்பிரசாதமாக அமைந்துள்ளது

முன்பு டெஸ்ட் டியுப் பேபி என்று சொல்லப்பட்டது. அதுவே இப்பொழுது IVF (in vitro fertilisation ) என்று பிரபலமாகி உள்ளது. இந்த சிகிச்சையில் பல ஆராய்ச்சி மற்றும் பரிசோதனை முயற்சிகள் வெற்றி பெற்றதனாலும், அறிவியல் முன்னேற்றத்தினாலும் இதை மேற்கொள்பவர்களுக்கு வெற்றி வாய்ப்பு மிகவும் அதிகரித்துள்ளது.

ஆனால் இதில் பணச் செலவு அதிகமே. மேலும் அசாத்திய பொறுமையும், வீட்டாரின் ஒத்துழைப்பும் மிக மிக அவசியம். முக்கியமாக கணவன் மனைவி இருவரும் முதல் மருத்துவர் சந்திப்பில் இருந்து பின் தொடர்ந்து வரும் மற்றப் பரிசோதனைகளுக்கும் முழு மனதுடன் ஒத்துழைப்புத் தர வேண்டும். கணவன் மனைவி இருவருக்கும் குறைபாடுகள் இருக்க வாய்ப்பு உள்ளது. அல்லது கணவனுக்கு மட்டுமோ மனைவிக்கு மட்டுமோ குறைபாடு இருக்கலாம். அது எப்படி இருந்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொண்டு அடுத்த கட்டத்திற்குச் செல்லக் கூடிய மனப் பக்குவம் இருவருக்கும் இருக்க வேண்டும்.

ஆணுக்கு விந்து குறைபாடு இருந்தால் அதை சரி செய்ய மருந்துகளை ஊசி மற்றும் மாத்திரைகள் மூலம் கொடுக்கிறார்கள். அதே பெண்ணுக்கு முட்டையில் குறைபாடு இருந்தால் சுரப்புநீரை (harmone) அதிகப்படுத்த ஊசி மூலம் தொடர்ச்சியாக பல நாட்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்கிறார்கள். பலப் பலக் குறைகளை சரி செய்த பின், இருவருமே தயார் நிலையில் உள்ளார்கள் என்று உறுதிப் படுத்தி, பின் ஆண் விந்தையும் பெண் முட்டையையும் தனித் தனியாக எடுத்து வெளியிலேயே இணைக்கிறார்கள். எடுத்ததில் மிக ஆரோக்கியமான பத்து முட்டைகளையும் விந்துக்களையும் சேர்க்கிறார்கள். அதில் ஒவ்வொருவரின் அதிர்ஷ்டத்தைப் பொறுத்து ஆறோ ஏழோ உருப்பெறும். அதில் சிறப்பாகச் சேர்ந்த ஐந்து கருவை பெண்ணின் கர்ப்பப்பையில் செலுத்துகின்றனர். திரும்ப அவர்களின் அதிர்ஷ்டத்தின்படி முண்றோ அல்லது இரண்டோ அல்லது ஒன்றோ கர்ப்பப்பையில் தங்குகின்றது. கருவை கர்ப்பப்பையில் செலுத்திய ஒரு வாரத்திலேயே ரத்தப் பரிசோதனையில் பெண் கருவுற்று இருப்பது தெரிந்து விடுகிறது. அந்த கணவன் மனைவிக்கும் அதற்காகப் பாடு பட்ட மருத்துவருக்கும் அது ஒரு மிக மகிழ்ச்சியான தருணம்.

ஆனால் இவ்வளவு தூரம் முயற்சி எடுத்தப் பின்னும் பலருக்குக் கர்ப்பப்பையில் கரு தாங்காமல் போய் விடுகிறது. அந்த மாதிரி தம்பதிகளுக்கு எந்தக் குறைப்பாட்டினால் அவ்வாறு ஆனது என்று ஆய்வு செய்து பின் அடுத்த முயற்சியைத் தொடங்குவார்கள். முதல் அடெம்ப்டிலேயே CA பாஸ் செய்வது போல சிலருக்கு முதல் முயற்சியிலேயே கருத்தரித்துவிடுகிறது. பலர் மீண்டும் மீண்டும் முயற்ச்சிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதற்கேற்ற பணபலமும், ஆள் பலமும், மனபலமும் இருந்தால் தொடர்ந்து முயற்சிக்கின்றனர்.

கர்ப்பப்பையில் இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட கரு தங்கி விட்டால் பாதுகாப்புக் கருதி அவற்றை அகற்றிவிடுகின்றனர். இதற்கு foetus reduction என்று பெயர். கருத்தரித்தப் பின்னும் பலவித முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. அலுங்காமல் குலுங்காமல் முடிந்தவரை முதல் மூன்று மாதங்கள் படுக்கையில் ஓய்வில் இருக்க வேண்டும். சிலருக்கு பிரச்சினைகள் இருந்தால் குழந்தை பெறும் வரை இவ்வாறு ஓய்வில் இருக்க வேண்டி வரும். தொடர்ந்து ஊசிகளும் போட்டுக்கொண்டு, மருந்துகளும் உட்கொள்ளவேண்டும். தாய்க்கு இந்த சிகிச்சை முறையின் பின் விளைவினால் நீரிழிவு நோய் வருவதற்கு சாத்தியக் கூறுகள் உண்டு. அதற்கான மருந்துகளும் உட்கொள்ள வேண்டும். வேறு பிரச்சினைகள் உதிக்கும்போது மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு மேற்கொண்டு சிகிச்சைகள் அளித்து கருவை காப்பாற்றுகின்றனர். இவ்வாறு முப்பத்தியாறு வாரங்கள் கருவைக் காப்பாற்றி சிசேரியன் முறையில் குழந்தையை வெற்றிகரமாக வெளிக் கொண்டு வருகின்றனர். இது நிச்சயமாக ஒரு பெரிய கூட்டு முயற்சி.

பேரக் குழந்தையை பார்க்க வேண்டும் என்றால் மாமியார் உண்மையாகவே மருமகளை தாங்க வேண்டும். மனைவி உடலை வருத்திக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கவேண்டும். கணவன் முகம் சுணுங்காமல் மனைவிக்குப் பணிவிடை செய்வது மட்டுமல்லாமல் பணம் செலவழிக்கவும் தயாராக இருக்க வேண்டும். எனக்குத் தெரிந்த ஒரு தம்பதியினர் தங்கள் வீட்டை விற்று மருத்துவச் செலவுகளை மேற்கொண்டு இப்போ ஒரு குழந்தைச் செல்வத்தைப் பெற்றுள்ளனர்.

சிலர் வாடகைத் தாய் மூலமும் குழந்தை பெற்றுக் கொள்கின்றனர். இது கொஞ்சம் சிக்கல் நிறைந்தது. பிறக்கும் குழந்தைக்கு சம்பந்தமில்லாத வேற்று மனிதரின் உதவியை நாட வேண்டியுள்ளது. அவருக்கு பணம் செலுத்திக் கடனைத் தீர்த்துக் கொண்டாலும் அந்தப் பெண்ணின் மனம் குழந்தையை கொடுக்கும் போது எந்த அளவு வேதனைப் படும் என்று நமக்குத் தெரியாது. மேலும் சட்டச் சிக்கல்களும் வர வாய்ப்புள்ளது.

இதெல்லாம் விட இன்னொரு எளிய வழி ஒன்று உள்ளது. அது தான் தத்தெடுத்துக் கொள்வது. ஒரு பக்கம் பெற்றோர்கள் அன்புக்கு எங்கும் சிறு குழந்தைகள். இன்னொரு பக்கம் மழலைச் செல்வத்திற்கு ஏங்கும் குழந்தையற்ற தம்பதிகள்! இருவரும் இணைந்தால் பேரின்பமே! என்னுடைய நண்பர்களில் பலர் தத்தெடுத்துக் கொண்டுள்ளனர். ஒரு மாதக் குழந்தையாக உள்ளபோதே தத்தெடுத்துக் கொண்டுவிடுகின்றனர்.அதனால் அது அவர்கள் குழந்தையாகவே தான் வளருகிறது. ஆச்சர்யமாக, பல சமயங்களில் தத்தெடுத்தப் பெற்றோர்களில் ஒருவரின் முக ஜாடை அந்தக் குழந்தைகளுக்கு இருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்.

வேறு மரபணு தான். ஆனால் அதைப் பெரிது படுத்தாமல் தன் குழந்தையாக பாவிக்கும் மனம் கணவன் மனைவி இருவருக்கும் இருக்குமானால் அவர்கள் செய்யும் இச்செயல் பெருமைக்குரியது.போற்றத்தகுந்தது. அனைத்துத் தரப்பினருக்கும் ஆனந்தம் அளிக்கவல்லது. எனக்குத் தெரிந்த சிலர் முதல் குழந்தை தத்தெடுத்தப் பின்னர் சில வருடங்கள் கழித்து அந்தக் குழந்தைக்குத் தம்பியோ தங்கையோ வேண்டும் என்று இன்னொரு குழந்தையும் தத்தெடுத்துள்ளனர். இது ஒரு உன்னதமான செயல்!

9th March 2012

Your choice as long as it is our wish!

Parents always have this obsession that their kids must become either doctors or engineers and shine like the sun! Hence once the kid finishes his/her tenth exams they promptly enroll them in the maths stream or the science stream. Now chartered accountants are ruling the world so commerce group also has the same love for the parents. Any other group does not exist for them and the schools are even worse. They do not even offer any other courses other than the three major streams.

My daughter secured high marks in tenth standard. But her interest was in the field of arts and hence did not want find the need to go into the only/regular options that were available in the schools. She wanted to study Psychology, History, Economics, English literature or any new language. I would have visited close to twenty five schools in the Chennai city and found just one school which offered these kinds of subjects. The government has approved over twenty different subjects to be included in the curriculum but none of the schools do that mainly because nobody opts for them and it is not lucrative for the schools to hire teachers and offer those courses. Such is the state of our society!

My daughter chose History as her subject for her undergraduate degree. Friends and relatives started advising us when she first chose arts stream for her +2. Their first outrage was how can you spoil her future by allowing her to choose something other than Maths or Science stream. The second outrage was she hasn't even taken commerce group, what will she do in the future? You as parents must force her to change her mind and make her study something useful. Well, you can imagine the intensity of the outrage after she joined B.A History. People openly said to us that only those who do not get admission in any other stream opt for history. We did not tell them at that time that our daughter is likely to make history one day :) She was adjudged the best out going student and also won the gold medal for standing first in her college when she graduated. Now she is pursuing her higher studies in script writing/dramatic writing. How successful will she be in this field, only time will tell. But right now her pursuit in this field is giving her immense satisfaction and is preparing her for the future.

Every child is blessed with a unique talent. It is the responsibility of the parents and those close to the child to encourage him/her in the field of interest. True, in some fields it takes longer time to establish oneself. It may also not be lucrative initially. But history has shown that those with passion have always succeeded. The encouragement given by parents provide the required self confidence to kids in their early age. Not everyone is gifted with talent in areas like music, dance, sports, writing and drawing. It is an inherent quality! But the catch here is that success is not always guaranteed just because you are talented. Hence you cannot blame the parents. All they have is the children's trouble free future in mind. They do not want them to take up their passions as full time careers and suffer later.

This subject causes so much agony among parents and children. Only professional courses provide security in life and pursuits in fields like sports, fine arts (music,dance) will only bring woe is the strong belief of our society. But those with special talents live a miserable life when they are prevented from pursuing their passion. This in turn leads them to be dis-interested in their studies which in turn leads to further rift between them and their parents. Quarrelling with them and getting angry over petty matters become a daily occurrence in such households. There are kids with learning disability like dyslexia and ADD. Such kids normally are interested and happy to be pursuing in the field of sports or fine arts. Encouraging them to do that increases their self confidence and their inherent talent.

There are parents whose support and encouragement given to their kids with special talent are so enormous that they have to be show cased for the world to see them as model parents. Children born in poor fisherman's family or daily labourer's family have gone on to win awards in the field of sports in the international arena. Parents of such kids literally forego their most essential needs to provide their children with coaching, buying special equipments for training and the required attire, shoes etc and have even gone on to send them to the Olympics. I am amazed by their understanding and applaud their dedication!

Those pursuing their passion must have an alternative plan to earn money if they are not able to make both ends meet in their chosen career. Otherwise they will be considered total failures by the society. At the same time it is very sad for them to give up their passion since a part of them literally dies when they do so.

If a person with a lovely voice and a talent in singing does not take the effort to pursue that interest it is certainly a tremendous loss to himself and the music world. So is the case with people with other passions. But with out the family support nothing can be achieved by these people. So parents have a huge responsibility in really evaluating the talent of their kids, making an assessed judgement and then encouraging them in their chosen field. Getting a college degree is not the be all and end all for every one. Of course only time will decide the success or failure of that person but the passionate one pursuing his/her special goals will enjoy happiness and immense satisfaction in the present, Why, in fact always!

8th March 2012

கல்வியா? கலையா? விளையாட்டா?

பெற்றோர்களுக்கு எப்பொழுதுமே பொறியியல் மருத்துவம் போன்ற துறைகளில் தான் தங்கள் பிள்ளைகள் பிரகாசிக்க வேண்டும் என்று விருப்பப் படுகின்றனர் . அதனாலேயே பத்தாம் வகுப்பு முடிந்தவுடனே பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளை விரும்பி சேர்க்கும் பாடப் பிரிவுகள் கணிதம், இயற்பியல், வேதியல், உயிரியல், மற்றும் கணிப்பொறி அறிவியல். இப்பொழுது சார்டர்ட் அக்கௌன்டன்ட் துறையிலும் மென்பொருள் துறைக்கு இணையாக மட்டும் இல்லாமல் அதற்கு மேலும் சம்பளம் கிடைப்பதால் வர்த்தக/கணக்கியல் துறைக்கும் மவுசு கூடி பிள்ளைகள் அதிலும் சேர்க்கப்படுகின்றனர். மற்ற துறைகளை பெற்றோர்கள் கணக்கிலேயே எடுத்துக் கொள்வதில்லை. பள்ளிகளும் இதைத் தவிர வேறு பாடப் பிரிவுகளை அளிப்பதும் இல்லை.

என்னுடைய மகள் பத்தாம் வகுப்பில் நல்ல மதிப்பெண் எடுத்திருந்தாள். ஆனால் அவளுடைய ஈடுபாடு கலைத் துறையில் இருந்தது. அதனால் மேலே குறிப்பிட்ட எந்த பாடப் பிரிவையும் அவள் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அவள் கேட்டது உளவியல், பொருளாதாரம், சரித்திரம், ஆங்கில இலக்கியம் அல்லது வேறு மொழி இலக்கியங்கள் போன்ற பாடங்கள். நான் சென்னை முழுவதும் இருபத்தைந்து பள்ளிகளுக்கு நேரில் சென்று விசாரித்திருப்பேன்.(ஏனென்றால் தொலைபேசியில் எந்தப் பள்ளியும் என்ன பிரிவுகள் வழங்குகிறார்கள் என்பதைக் கூட சொல்ல மாட்டார்கள்). நான் விசாரிப்பதையே விநோதமாகப் பார்த்தார்கள். Arts என்றால் அவர்களுக்கு commerce மட்டுமே! ஒரே ஒரு பள்ளி தான் என் மகள் கேட்ட பாடப் பிரிவினை அளித்தது. ஆனால் இருபதுக்கும் மேற்பட்டப் பாடங்கள் அரசாங்கத்தால் அங்கீகரிக்கப்பட்டு பாட திட்டத்தில் இருந்தும் எந்தப் பள்ளியும் அவைகளை கற்பிப்பதில்லை. ஏனென்றால் யாரும் அந்தப் பாடப் பிரிவுகளை தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. அதனால் அதற்கு ஆசிரியர்கள் போட்டு கற்பிப்பதில் பள்ளிகளுக்கு எந்த லாபமும் இல்லை.

அந்த அளவில் இருக்கிறது நமது சமுதாயம்!

+ 2 முடித்த பின் அவள் இளநிலை பட்டப் படிப்புக்குத் தேர்ந்தெடுத்தப் பாடப் பிரிவு சரித்திரம். அவள் முதலில் + 1 ல் arts subjects எடுத்தபோதே உறவினர்களும் நண்பர்களும் எங்களுக்கு அறிவுரை கூற ஆரம்பித்தனர். Commerce கூட எடுக்கவில்லை, என்ன இவள் முன்னேற்றத்தை இப்படி தடை செய்கிறீர்கள் என்றார்கள். அவளுக்கு தான் பகுத்தறியும் புத்தியில்லை என்றாலும் பெற்றோர்கள் நீங்கள் அவளை கட்டாயப் படுத்தி வேறு துறையில் சேர்க்க வேண்டும் என்றனர். சரித்திரம் எடுத்த பின் கேட்கவேண்டுமா? எந்தப் பிரிவும் கிடைக்காதவர்கள் தான் சரித்திரம் படிப்பார்கள் என்றார்கள். இல்லை எங்கள் மகள் சரித்திரம் படைப்பாள் என்று நாங்கள் அப்பொழுது அவர்களிடம் சொல்லவில்லை :) அவள் இளநிலை பட்டப் படிப்பை முடிக்கையில் கல்லூரியில் முதல் மதிப்பெண் பெற்று தங்கப் பதக்கம் பெற்றாள். இப்பொழுது அவள் திரைக்கதை/நாடகமாக்கம்/எழுத்துத் துறையை தேர்ந்தெடுத்து அதில் மேற்படிப்புப் படித்து வருகிறாள். அவள் எடுத்த முடிவின் வெற்றி தோல்வியை காலம் நிர்ணயிக்கும். ஆனால் அவளின் முயற்சி இன்றைய தேதியில் அவளுக்கு மனநிறைவைத் தருகிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் ஒரு தனிப்பட்ட திறமை உள்ளது. அதை பெற்றவர்களும் மற்றவர்களும் ஊக்குவிக்க வேண்டும். சில துறைகளில் காலூன்ற அதிகக் காலம் எடுக்கும். நிரந்தர வருவாய் தன்மையும் இருக்காது. ஆனால் சாதிக்க நினைப்பவர்கள், அந்தத் துறையில் பேரார்வம் உள்ளவர்கள் உழைத்து உயர்ந்த நிலையை அடைந்திருக்கிறார்கள். பெற்றோர்கள் கொடுக்கும் உற்சாகம் தான் அந்த குழந்தைகளுக்குத் தன்னம்பிக்கையாக மாறுகிறது. விளையாட்டு, நாட்டியம், இசை, எழுத்து, ஓவியம் போன்ற துறைகளில் உள்ளார்ந்த திறமை எல்லோருக்கும் வாய்த்துவிடுவதில்லை. சிலருக்கே அது அமைகிறது. ஆனால் திறமை இருந்தும் சர்வ நிச்சயமாக அந்தத் துறையில் வெற்றி பெறலாம் என்று உறுதியாகச் சொல்ல முடியாமல் இருப்பதால் பெற்றோர்களையும் குறை சொல்ல முடியாது. பிள்ளைகளின் எதிர்கால நலனைக் கருத்தில் கொண்டே தான் அவர்கள் பிள்ளைகளுக்கு குறிப்பிட்டத் துறையில் திறன் இருந்தும் அதையே முழு நேர தொழிலாக எடுத்துக் கொள்ள விருப்பபடுவதில்லை.

இது பெற்றோர்களுக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் பெரிய மன உளைச்சலை தரும் விஷயம். தொழிற்கல்வி படிப்பு தான் சுய முன்னேற்றத்துக்கு உதவும். விளையாட்டு, கலை போன்றவற்றில் அதீத ஈடுபாடு வேலைக்கு ஆகாது என்பதும் எல்லார் மனதிலும் வேரூன்றியுள்ள எண்ணமாகும். ஆனால் தனித்திறன் உள்ள பிள்ளைகளுக்கு இந்த மாதிரி முட்டுக்கட்டை, மிகுந்த மனவருத்தத்தை தரும். அவர்களுடைய இந்தத் தணியாத தாகம் படிப்பில் கவனம் செலுத்தக் கூட தடையாக மாறிவிடும். மேலும் பெற்றோருடன் சண்டை சச்சரவு, காரணமில்லாத விஷயங்களுக்குக் கோபம் போன்றவை தினப்படி நிகழ்வாகிவிடும். பிடிக்காத பாடத்தைப் படிப்பதால் மதிப்பெண் வேறு குறைந்து பெற்றோர்களின் அதிருப்திக்கும் ஆளாகின்றனர். இந்தக் குழந்தைகளில் சிலர் படிப்பில் உண்மையான ஆர்வம் இல்லாமல் dyslexia போன்ற கல்வி கற்பதில் குறைபாடு உள்ளவர்களாகவும் இருக்க வாய்ப்புள்ளது. அந்தக் குழந்தைகளுக்கும் கலை, விளையாட்டு போன்றவைகளில் தானாகவே வரும் ஈடுபாடு மாற்றுத் திறனை மேம்படுத்தும். தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கும்.

அதே சமயம் சில பெற்றோர்கள் தரும் ஊக்கம் அபாரமானது. ஏழை மீனவ குடும்பத்தில் பிறந்து, அல்லது கூலி வேலை செய்பவரின் பிள்ளையாக பிறந்து விளையாட்டுத் துறையில் சாதனை புரிந்தவர்கள் பலர் உள்ளனர். அந்தப் பெற்றோர்கள் வாயைக் கட்டி வயிற்றைக் கட்டி விளையாட்டு பயிற்சிக்கும் கட்டணம் செலுத்தி, பிரத்யேக உடை, காலணி, மற்றும் உபகரணங்கள் வாங்கிக் கொடுத்து ஒலிம்பிக் போட்டிக்கே அனுப்பியுள்ளனர். அவர்களின் தியாகத்திற்கு நான் தலை வணங்குகிறேன். அவர்களின் புரிதலை கண்டு பெருமைப் படுகிறேன்.

தன்னுடைய இச்சைக்கு உகந்த தொழிலில் ஈடுபடுபவர்கள் அதில் தகுந்த வருமானம் வராவிட்டால் மாற்று திட்டம் வைத்திருக்க வேண்டும். வேறு வகையில் வருமானத்தை பெறுக்கிக் கொள்ள வழி தெரிந்திருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் அவர்கள் வாழ்வில் தோல்வியுற்றவர்களாகத் தான் கருதப் படுவார்கள். அதே சமயம் அவர்களும் தங்களுக்கு விருப்பமான துறையில் ஈடுபடாவிட்டால் வாழ்வில் முக்கியமான ஒன்றை பறிகொடுத்தவர்களாகவே காலமெல்லாம் வருந்துவர்.

ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். நல்ல குரல் வளமும் பாடும் திறனும் உடைய ஒருவர் சங்கீதத் துறையில் பிரகாசிக்க முயற்சி எடுக்கவில்லை என்றால் அது அவருக்கும் இசைக்கும் எவ்வளவு பெரிய இழப்பு! குடும்பத்தினர் ஆதரவு இல்லையெனில் எதுவும் சாதிக்க முடியாது. அதனால் குடும்பத்தினருக்கு ஒரு பெரிய பொறுப்பு உள்ளது. பிள்ளையின் திறனை ஆராய்ந்து, சீர் தூக்கிப் பார்த்து, தகுதி இருப்பின் அவரின் விருப்பத்திற்கு தடை செய்யாமலும் இயன்ற உதவிகளையும் செய்து ஊக்கமளிக்க வேண்டும். படித்து பட்டம் பெறுவது தான் வாழ்க்கையில் அந்தஸ்த்தை ஏற்படுத்தும் என்பது எல்லருக்கும் பொருந்தாது. வெற்றி தோல்வியை காலம் நிர்ணயிக்கும். ஆனால் நிச்சயமாக இயற்கையாக அமையபெற்ற திறன் படைத்த பிள்ளைகள் மன நிறைவும் மகிழ்ச்சியும் அனுபவிப்பர்!

22nd February 2012

துன்பத்தைத் தரும் உறவுகள்

பொதுவாகவே துன்பகரமான உறவுகள் என்று சொல்லும்போது கணவன் மனைவி உறவு முறை தான் முதலில் நமக்குத் தோன்றும். பெரும்பாலும் கணவனால் துன்புறுத்தப்பட்ட மனைவி தான் அதிகம். ஆனால் காலத்தின் கோலம் இப்போழுது மனைவியினால் துன்புறுத்தப்பட்ட கணவனும் இந்தப் பிரிவில் வந்து அடங்கியிருக்கிறது. மனைவி கணவன் இருவருக்கும் வேலை பளு, தாங்க முடியாத மன அழுத்தத்தினால் ஒருவரை ஒருவர் துன்புறுத்தி வீடே நரகமாகிவிடுகிறது. இந்தப் பிரிவில் இப்போ பெற்றோர்/பிள்ளைகள் உறவும் வந்துவிட்டது தான் கொடுமை!

ஏன் இந்தக் கொடுமையான உறவில் ஒருவர் நீடிக்கிறார்? முக்கியமான காரணம் பொருளாதாரம். நிதி நிலைமையில் சுதந்திரம் இல்லாததால் கணவனையே சார்ந்திருக்கும் நிலைமை. அடுத்து ஒரு பயம், எப்படி தனித்து வாழ்வது, அப்படி வாழ்ந்தாலும் ஊர் என்ன சொல்லும், என்னை நிம்மதியாக வாழ விடுமா அல்லது வாழாவெட்டி என்று சொல்லுமா போன்ற எண்ணங்கள்/கவலைகள் ஒரு காரணம். தனித்து வாழும் பெண்ணை இன்னும் ஏளனமாகப் பார்க்கும் இந்த சமுதாயம் மாறவில்லை. ஆனால் எல்லாவற்றிர்க்கும் மேலான காரணம் குழந்தைகள். குழந்தைகளுக்காக அனைத்தையும் சகித்துக் கொள்கின்றனர் பெண்கள்.

குடிகார ஆண்களுக்கு இரு முகங்கள் உண்டு. ஒன்று அன்பான அனுசரணையான முகம், மது அருந்தாதபோது. மற்றொன்று அவதூறு பேசி மனைவியை புரட்டி அடிக்கும் குடிகார முகம். இந்த மாதிரி கணவனை கொண்ட மனைவி படும் வேதனை வார்த்தைகளில் அடங்காதது. ஆனால் அவளை நேசிக்கும் உறவினர்களும் நண்பர்களும் கூட அந்த கணவன் குடிக்காதபோது செயல் படும் விதத்தைப் பார்த்து அவனுடனேயே குடித்தனம் நடத்தும்படி அறிவுறுத்துவர். இன்னும் பல கொடூரமான முகங்களும் பல ஆண்களுக்கு உண்டு. அவற்றில் ஒன்று, சித்திரவதை செய்வதில் இன்பம் காணும் முகம், இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகும் மனைவி வீட்டில் இருந்து சீர் செய்யச் சொல்லும் பேராசை முகம், நல்ல நடத்தையுள்ள மனைவியை சதா சந்தேகிக்கும் மற்றொரு விகார முகம், இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இப்படிப்பட்டக் கணவனுக்கு மனைவியான துர்பாக்கியவதி எந்நேரமும் துன்பப்படுகிறாள்.

மனைவிகள் மட்டும் இத்துன்பத்திற்கு ஆளாவதில்லை, கணவன்களும் மனைவிகளால் துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள். ஆண்களும் இந்த மாதிரி உறவில் தொடர்ந்து இருப்பதற்கு மூல காரணம் குழந்தைகள் தான். அவர்கள் மேல் உள்ள அன்பால், அல்லல் படுத்தும் பெண்டாட்டிகளையும் அனுசரித்து செல்கிறார்கள். ஆனால் இந்த மாதிரி உறவுகளில் இருந்து எளிதாக வெளிவர ஆணால் முடியும். ஏதோ ஒரு சில சமயங்களில் மனைவி/தோழியின் மேல் உள்ள அதீத மோகத்தால் அவள் சொல்படி ஆடிக்கொண்டு அந்தத் துன்ப சூழ்நிலையில் சிக்கி வாழும் சில ஆண்கள் உண்டு. அவர்களுக்கு விமோசனம் கவுன்சலிங் தான். கருத்துரை வழங்குபவரின் உதவியை நாடி அவர் பேச்சைக் கேட்டு அந்த துன்ப உறவில் இருந்து தப்பிக்கலாம்.

எந்தத் துன்பத்தையும் தாங்குவதற்கு ஓர் எல்லை உண்டு. தாங்க முடியாது உடையும் தருணம் ஒன்று அப்படித் துன்பப்படுபவர்களுக்கு வரும். அப்பொழுது, ஒன்று அந்த உறவில் இருந்து தைரியமாக வெளியே வருவார்கள், அல்லது தற்கொலை செய்து கொள்வார்கள். இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு நண்பர்களும் உறவினர்களும் தான் பெரும் உதவி செய்ய வேண்டும். நொந்த நிலையில் இருப்பவர்களுக்கு தன்னைப் பற்றிய சுய மதிப்பீடு மிகவும் குறைவாக இருக்கும். சிந்திக்கும் திறனைக் கூட இழந்து விடுவார்கள். அவர்களைச் சுற்றியுள்ள நண்பர்களும் உறவினர்களும் தான் அவர்கள் ஏதாவது விபரீத முடிவை நோக்கிச் செல்கிறார்களா என்று கவனித்து தக்கத் தருணத்தில் அவர்களுக்கு உதவி செய்து காக்க வேண்டும்.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்மணி அலுவலகத்தில் தன்னுடன் வேலை பார்ப்பவர்களிடம் எல்லாம் தன் கணவனைப் பற்றிப் பெருமையாகவே பேசுவார். ஒரு நாள் தீக்குளித்து இறந்து விட்டார். பின் விசாரித்ததில் அவரின் கணவன் அவரின் மனத்தையும் உடலையும் மிகவும் துன்புறுத்தியதால் அந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருந்திருக்கிறார் என்று தெரிய வந்தது. பின் ஏன் அவர் தன் கணவனைப் பற்றி அலுவலகத்தில் புகழ்ந்து பேசியிருக்கிறார்? தன் இழி நிலை பிறருக்குத் தெரியக் கூடாது என்று நினைத்திருப்பார் போலும்.

பல வருடங்களுக்கு முன் என் குடும்ப நண்பரின் அருமை மகள் இரு சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு ஓடும் ரயிலின் முன் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொண்டாள். இது நடந்தது கலிபோர்னியா மாகாணத்தில் ப்ரீமான்ட் என்னும் நகரத்தில். திருமணம் ஆன சில மாதங்களிலேயே அவள் கணவனின் குணம் தெரிந்து தன் பெற்றோர்களிடம் மகிழ்ச்சியில்லா தன் குடும்ப வாழ்க்கையைப் பற்றித் தெரிவித்திருக்கிறாள். அனால் அதற்குள் அவள் கர்ப்பமாகியிருப்பது தெரியவந்தது. உடனே அவள் பெற்றோர்கள், குழந்தை பிறந்தவுடன் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று வழக்கமான பல்லவியை பாடியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அது மாதிரி எந்த அதிசய நிகழ்வும் ஏற்படவில்லை. மறுமுறை கர்ப்பம் தறித்த பின் துன்பம் தாங்க முடியாமல் கணவனைப் பிரிந்து பெற்றோர் இல்லம் வந்து சேர்ந்தாள். குழந்தை பிறந்த பின் கணவனுடன் சேர்ந்து வாழ மறுத்தாள். தான் பட்ட மன உளைச்சல்களையும் உடற் துன்பங்களையும் சொல்லியழுதாள். ஆனால் பிள்ளையின் பெற்றோர்களின் வற்புறுத்தலாலும், தன் பெற்றோர்கள் இவளை புரிந்து கொள்ளாமல் இவளை பார்த்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்ததாலும் மிகுந்த வருத்தத்துடன் திரும்பிச் சென்றாள். அவள் தந்தை தான் அவளுடன் அமேரிக்கா சென்று அவளையும் குழந்தைகளையும் அவள் கணவன் இல்லத்தில் சேர்த்துவிட்டுத் திரும்பினார். அவர் விமானம் திரும்ப வந்து தரை இறங்கும் முன் அவர் மகள் இறந்த சேதி அவர் குடும்பத்தார்க்கு வந்து சேர்ந்து விட்டது. அவள் போட்டிருந்த அழகான மூக்குத்தியை வைத்து தான் அவளை அடையாளம் காட்ட முடிந்தது. சின்னாபின்னமாகியிருந்தது உடல். இதை நான் எழுதும்போதே என் கண்கள் குளமாகின்றன, அவ்வளவு நல்ல பெண் அவள். போலிசாரால் கணவனை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவள் பிள்ளை பெற்ற பின் வரும் மன அழுத்தத்தில் இருந்தாள் (postpartem depression) இந்த முடிவை தானாகத் தேடிக் கொண்டாள் என்று கூறினான். பெண்ணின் குடும்பத்தினர் வேறு நாட்டில் இருந்தனர், என்ன செய்ய முடியும். நடை பிணமாக என்ற சொல் வழக்கைக் கேளிப்பட்டிருக்கிறேன், அந்தப் பெற்றோர்களை பார்த்த பின் அப்படியிருப்பவர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று தெரிந்து கொண்டேன். பெற்றோர்கள், மகள் அனைவரும் மெத்தப் படித்தவர்கள்.

மண வாழ்க்கையில் துன்பத்தை அனுபவிப்பவர்கள் துன்பத்தை விளைவிப்பவர் இல்லாத போதும் ஒரு வித பயத்துடனே வாழ்வர். அவர்களுக்கு மிகவும் தேவையான ஒன்று கௌன்சலிங். ஆனால் அந்த முயற்சியை மேற்கொண்டு, பின் கருத்துரை வழங்குபவரின் அறிவுரையை செயல் படுத்த வேண்டியது அந்தத் துன்பப்படுபவரின் பொறுப்பாகிறது. அவர் அந்த உறவை துறந்து தனியே வாழ முடிவு எடுத்த பின் நண்பர்களும் உறவினர்களும் அவர்களுக்கு உற்றத் துணையாக இருந்து, வேலை வாங்கித் தருவதற்கோ, அல்லது இருக்க இடம் (விடுதி அல்லது வீடு) தேடி தருவதற்கோ, அவர்கள் சொந்தக் கால்களில் நிற்பதற்கு நல்ல முறையில் உதவி புரிய வேண்டும். ஆனால் இதில் மிகவும் கடினமானது பாதிக்கப்பட்டவர், பிரிவது ஒன்று தான் வழி என்று முடிவெடுக்கும் தருணம் தான். ஏனென்றால் புது வாழ்க்கை எப்படி அமையும் என்று தெரியாததால் ஏற்படும் மனக்குழப்பம் அவர்களை பாதிக்கும். இது நாள் வரை அவர்கள் வாழ்வில் அனுபவித்த பல சௌகர்யங்களை இழக்க வேண்டியிருக்கும், சுற்றத்தாரின் வெறுப்புக்கு ஆளாக நேரிடும், இதுவரை வேலைக்குச் செல்லாதவராக இருந்தால் அதை அனுசரிக்கப் பழகிக் கொள்ளவேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படும். இப்படி பலப்பல தெரியாத காரணிகளை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். ஆதலால் முடிவெடுக்கும் முயற்சியே மிகவும் கடுமையான செயல்பாடு.

இந்த மாதிரி கடுமையான உறவுகளில் இருந்து வெற்றிகரமாக வெளி வந்து வாழ்பவர்களையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன். அதில் நான் அதிசயப்பட்டு தலை வணங்குவது எங்கள் வீட்டில் சமையல் வேலை செய்பவரைத் தான். அவர் குடிகாரக் கணவனிடம் பட்டத் துன்பம் சொல்லில் அடங்காதது. ஒரு பிள்ளையையும் பறிகொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் தைரியமாக, அழகான இளம் பெண்ணாக இருந்தும், கணவனை விட்டுப் பிரிந்து மூன்று பிள்ளைகளை வளர்த்து ஆளாக்கியிருக்கிறார். மூவரும் நல்ல நிலைமையில் இருக்கிறார்கள். அது மட்டுமல்லாமல் தன் மூத்த மகளின்(அவள் இளம் வயதில் கணவனை இழந்துவிட்டதால்) மூன்று பிள்ளைகளையும் நல்ல முறையில் வளர்த்து அவர்களும் சிறப்போடு வாழ்கிறார்கள். வீடுகளிலும், திருமணங்களிலும் சமையல் செய்து அவர் வாழ்க்கை நடத்தியுள்ளார். இது ஒரு தனி ஒருத்தியின் சாதனை. அவருக்கு அந்த காலத்தில் உறுதுணையாக இருந்தது அவருடைய தாய் தான்.

இப்பொழுது கல்லூரியில் பேராசிரியாராக இருக்கும் என் தோழி ஒருவர் ஒரு காலத்தில் கணவனால் துன்புறுத்தப்பட்டு வீட்டில் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தவர். தன் மதியுக்தியால் வீட்டில் இருந்து தப்பித்து (திரைப்படங்களில் வருவது போல) பின் தன் ஊர் சென்று மறு வாழ்வை ஆரம்பித்தார். விவாகரத்துப் பெறவே கடுமையாகப் போராட வேண்டியிருந்தது. மேலும் படித்து பேராசிரியராக உள்ளார். அவருக்கும் உற்றத் துணையாக இருந்தது பெற்றோர்களும் சகோதரரும். இவர்கள் இவ்வளவு துன்பத்திற்குப் பிறகும் இன்முகத்துடன் தங்கள் பணிகளை உற்சாகமாகச் செய்வதை பார்க்கும்போது அவர்களின் மனோ திடத்தை பாராட்டுகிறேன்!

உறவினர்களாலும் நண்பர்களாலும் மட்டுமே தான் இந்த மாதிரி சோதனைக் கதைகளை சாதனைக் கதைகளாக மாற்ற உதவ முடியும். முக்கியமாக பெற்றோர்கள் பெண்ணுக்குத் திருமண வாழ்வு தான் எல்லாம் என்ற எண்ணத்தை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். கௌன்சிலிங்கின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தொடர்ந்து அந்த அமர்வுகளுக்குச் சென்று பயன் பெற வேண்டும். இதன் முக்கியத்துவத்தை அனைவரும் உணர வேண்டும். ஒரு உறவை முறிப்பது எளிதன்று, மகிழ்ச்சியைத் தரக் கூடியதன்று. ஆனால் வாழ்க்கை என்பது கிடைத்தற்க்கரிய பொக்கிஷம். நம் வாழ்க்கையை இன்னொருவரால் நரகமாக்கிக்கொள்ளக் கூடாது. துன்பக்கடலில் மூழ்கி தொலைத்து விடக் கூடாது. நிச்சயமாக இந்த பாதிப்பில் இருந்து மீண்டு புது வாழ்வு வாழ்பவர்கள் வாழ்க்கையை நோக்கும் விதம் வேறு மாதிரியாகத் தான் இருக்கும். அவர்கள் மறு முறை திருமண பந்தத்தில் ஈடுபட தயங்குவார்கள். ஆனால் நிச்சயமாக சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்க முடியும், மன நிம்மதியுடன் வாழ முடியும், மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாட முடியும்.